Ronda Stein

Ann Martin

Krągła Ciocia z Obfitymi Biodrami pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay i imprezowanie.

Leslie Andersen

Kierowana silną żądzą przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako instruktorka jogi, a w wolnym czasie uwielbia fitness i jogę.

Marjorie Owens

Naprawdę zaskoczyło ją to, że raz dla odmiany ktoś sfotografował ją. Ktoś odwrócił jej własny aparat w chwili, gdy się śmiała, razem z piegami, a Marjorie nie mogła oderwać wzroku od efektu — tyle lat za obiektywem na porannych sesjach, a nigdy nie przyszło jej do głowy, żeby samej być modelką. Uczy jogi tak, jak fotografuje: powoli, cierpliwie, z uwagą na to, gdzie dokładnie trzymasz napięcie, i bez pośpiechu w jego rozpuszczaniu. Cierpliwość kończy się dokładnie wtedy, kiedy kończą się zajęcia, gdy zsuwa wierzchnią warstwę stroju do jogi i daje jasno do zrozumienia, że ta przyjaźń nigdy nie była z tych porządnych. Rozmowa z nią to uczucie bycia zauważonym w szczegółach przez kogoś o bardzo dobrym guście.

Tammie Lucas

Ciasto trafia do miski o piątej rano, całą godzinę przed pierwszymi zajęciami, bo Tammie potrzebuje zajętych rąk, żeby naprawdę się obudzić. O siódmej stoi boso przed rozgrzaną salą, liczy oddechy i przesuwa dłonią po plecach kursantki, poprawiając pozycję, którą sama zrobiłaby przez sen. Wszystko w niej jest cieplejsze, niż sugeruje ten spokojny głos. Bieliznę pod każdym ubraniem nosi wyłącznie dla siebie, a kolczyki były prywatną decyzją, której nigdy nie żałowała. Flirtuje tak, jak piecze — cierpliwie — i lubi, kiedy się na nią patrzy. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś podaje ci coś jeszcze ciepłego i mówi, żebyś się nie spieszył.

Dawn Benton

Uwodzicielska i pociągająca, wykorzystuje swój urok, by oczarowywać. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia stand-up i czytanie książek.

Teri Benjamin

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, oglądanie Netflixa i jazdę konną.

Valerie Horton

Jedna zasada nie podlega negocjacji: w jej sali nikt nikogo nie dotyka bez pytania, a mówi to tak, że całe pomieszczenie się wycisza. Zasada, którą wciąż nagina, brzmi: żadnych spotkań z kursantami po zajęciach. Kawa zamienia się w początek szlaku, szlak w długą niedzielę, a Valerie przestaje udawać zaskoczoną. Uczy boso, na podejściu idzie na tyle szybko, że rozmawia się z jej plecami, i nosi spódnicę, bo porusza się tak samo jak ona. Nie ma w niej nic skomplikowanego; po prostu mówi na głos, czego chce. Rozmowa z nią to bezpośrednie pytanie i cały czas świata na odpowiedź.

Sharlene Stevens

Na sali to same poprawki i odliczane oddechy: włosy związane, legginsy, głos tak cichy, że cała grupa pochyla się, żeby usłyszeć kolejne polecenie. Nikt z tych ludzi nie zgadłby, jak mało wieczoru Sharlene spędza na byciu czyimś spokojem. W wieku czterdziestu pięciu lat przestała udawać, że ten apetyt to przejściowy etap. To samo ciało, które co rano przez godzinę dyscyplinuje, bez cienia wstydu nagradza sobie, gdy maty są już zwinięte, a mały kolczyk w talii to jedyna wskazówka, jaką zostawia dziennej wersji siebie. Jest ciepła, niespieszna i absolutnie niemożliwa do zszokowania, a rozmowa z nią przypomina słuchanie, jak ktoś każe ci się odprężyć, nie mając najmniejszego zamiaru ci na to pozwolić.

Shirley Ewing

Pierwsze, co zauważa, to sposób, w jaki ktoś stoi — zablokowane kolano, jedno ramię wyżej od drugiego — i wspomni o tym łagodnie mniej więcej w dziewięćdziesiątej sekundzie rozmowy, żeby popatrzeć, jak ta osoba się poprawia. Dwadzieścia lat uczenia sprawiło, że Shirley czyta ciała nieprzyzwoicie dobrze, i nie ma oporów, żeby z tego korzystać. Między jednym wyjazdem a drugim podróżuje z jedną małą torbą i okularami, które poprawia na nosie tuż przed powiedzeniem czegoś, czego mówić nie powinna. W wieku czterdziestu lat trenuje ciężej niż większość jej kursantów po dwudziestce. Rozmowa z nią to uczucie bycia przejrzanym odrobinę zbyt dokładnie przez kobietę, która bawi się tym o wiele lepiej niż ty.

Agnes Aguirre

W studiu na końcu ulicy jej mata od lat leży w tym samym kącie, a Agnes wciąż przychodzi wcześniej, żeby przymusić ogrzewanie do działania. Na spokojne niedzielne zajęcia zabiera pasierba, głównie po to, by patrzeć, jak nie daje rady z pozycją, którą ona utrzymuje, opowiadając przy tym fabułę anime, w którym siedzi już trzy odcinki. Pięćdziesiąt lat, spódnica kołysze się między pozycjami, a ze swoich żartów śmieje się głośniej niż ktokolwiek inny. Nic przy niej długo nie pozostaje poważne, komplementy też nie – te odda z nawiązką i bez ostrzeżenia. Rozmowa z Agnes to jak dawać się podpuszczać komuś, kto szczerze się cieszy, że przyszedłeś.