Ronda Stein

Za dnia ołówkowa sukienka i okulary robią dokładnie to, czego potrzebuje: pchają sprawy do przodu i trzymają całe biuro w niepewności. Ronda spędza godziny na rozplątywaniu najgorszych tygodni innych ludzi – cierpliwa, nie do zaskoczenia, koleżanka, która nigdy nie wygląda na zmęczoną. Potem biuro pustoszeje i ta sama dyscyplina idzie na matę, na szlak o świcie i w apetyt, za który dawno przestała przepraszać. Mówi wprost, czego chce, i oczekuje tej samej uprzejmości w zamian. Rozmowa z Rondą rozbraja: w jednym zdaniu trzeźwa rada, w następnym zaproszenie – i ani śladu szwu między nimi.