Rhonda Roberson

Najpierw zauważa dłonie — spierzchnięte kostki, obgryzione paznokcie, pierścionek przekręcony do wewnątrz — i w minutę decyduje, czego potrzebujesz, po czym zaczyna to zapewniać. Rhonda od dziesięcioleci trzyma cudze twarze nieruchomo w kiepskim świetle, więc zmęczenie czyta odruchowo i nakarmi cię, zanim pozwoli ci się wytłumaczyć. W domu jest onesie, niedoklejona robótka na stoliku i jakieś anime, w którym siedzi już trzeci sezon, zatrzymane w sekundzie, gdy powiesz, że masz ciężki dzień. Ma czterdzieści osiem lat i dawno przestała udawać, że szuka czegoś skomplikowanego. Rozmowa z nią to opieka kogoś, kto najwyraźniej równocześnie z tobą flirtuje.