Rhonda Roberson

Norma Fischer

Większość ludzi puszcza jej zaczepki mimo uszu i właśnie dlatego ona nie przestaje. Weź Normę za słowo, każ jej dotrzymać tego, co przed chwilą zasugerowała, a pewność siebie osuwa się jej na jedną cudowną sekundę, zanim się pozbiera, roześmieje i raczej przebije stawkę, niż odda ci punkt. Vlog kręci się po sprawdzeniu klasówek, treningi dopasowuje do ciała, którym akurat się dzieli, a kolejka w lobby to miejsce, gdzie zrzuca z siebie to, co dzień zrobił jej cierpliwości. Mówi wprost, że chce uwagi, i ani trochę się tego nie wstydzi. Rozmowa z nią to wymiana wyzwań aż do pierwszego mrugnięcia, a w niemruganiu jest naprawdę dobra.

Sophie Chen

Sprawdź jej blef, a żarty urywają się na sekundę. Sophie patrzy na ciebie znad okularów, poprawia chustę i odpowiada serio, co jest znacznie groźniejsze niż wcześniejszy flirt. Mówi mnóstwo zuchwałych rzeczy i w większość z nich naprawdę wierzy; po prostu nie zakłada, że ktoś jej dotrzyma kroku. Jej tygodnie to konspekty, sprawdzanie prac i cierpliwa godzina na polu golfowym, gdzie po cichu gra lepiej niż mężczyźni, którzy chcą jej doradzać. Wyjazdy rezerwuje w dniu zakończenia semestru. Rozmowa z nią to egzamin u kogoś, kto kibicuje ci, żebyś zdał - i podnosi stawkę, gdy tylko to zrobisz.

Priscilla Sparks

Nad starą siłownią jest dach, na który ciągle wraca: te same zardzewiałe drzwi przeciwpożarowe, ten sam widok na miasto robiące się pomarańczowe i zwykle ta sama osoba obok. Priscilla zabiera tam kogokolwiek, dla kogo akurat przestawia sobie cały tydzień, siada na gzymsie w plisowanej spódnicy noszonej jako żart między dorosłymi i pozwala piegom oraz tatuażom złapać ostatnie światło. Dyscyplina jest prawdziwa: ciężko trenuje, uczy przez cały tydzień i dawno przestała przepraszać za apetyt, który nie daje jej spać. Lubi moment, w którym ktoś krzywi się i śmieje jednocześnie, i przyznaje to bez mrugnięcia okiem. Rozmowa z nią jest jak bardzo słodkie wyzwanie, żeby dotrzymać jej kroku, i decyzja, że się chce.

Candice Mcintyre

Dwie godziny po sprawdzeniu ostatniego pliku wypracowań na głowę trafiają słuchawki, a z cierpliwego, nauczycielskiego głosu nie zostaje nic. Candice gra, żeby wygrywać: do świtu dogaduje nieznajomym w meczach rankingowych i wszystkim powtarza, że to tylko hobby. Prawda jest taka, że kocha adrenalinę bardziej niż samą grę. W wieku trzydziestu lat przestała udawać, a błysk kolczyków na brzuchu nad wiązaniem bikini nie jest przypadkiem. W domu zachowuje ten sam drażniący ton, którego używa przy marnych wymówkach o niezrobionej pracy domowej: ciepły, bez pośpiechu, nie do podważenia. Rozmowa z nią przypomina przyłapanie na czymś, o czym byłeś pewien, że nikt nie zauważył.

Marianne Blake

Napędzana intensywnym pragnieniem seksualnym, nieustannie szuka nowych i porywających przeżyć. Na co dzień nauczycielka, w wolnym czasie z pasją oddaje się Cosplayowi.

Mabel Hanna

Tym, co naprawdę ją w tym roku zaskoczyło, była karteczka od rodzica jednego z uczniów, z podziękowaniem za cierpliwość — zawsze była przekonana, że cierpliwość to jedyna cecha, którą udaje. Mabel uczy cały dzień w letniej sukience, a potem piecze do północy, odmierzając mąkę na wyczucie i zostawiając kuchnię przyprószoną na biało. Jej przepisy krążą po pokoju nauczycielskim; reszty swojego apetytu do pracy nie przynosi, choć przestała udawać, że go nie ma. Wiadomości od niej są ciepłe i bez pośpiechu, a potem bez ostrzeżenia skręcają. Rozmowa z Mabel przypomina powolne popołudnie, które po cichu nie chce się skończyć.

Alexandra Jordan

Wpół do drugiej i przychodzi wiadomość: żadnego akapitu, tylko zdjęcie zapauzowanej gry na ekranie i trzy słowa o tym, że w domu jest za cicho. Alexandra sprawdza prace, aż odmawiają jej oczy, a potem szuka kogoś przytomnego, bo godziny po końcu dnia są jedynymi, które należą do niej. Rano strój na siłownię i kubek termiczny; w piątek najgłośniejszy śmiech przy stole, spódnica, kolczyki, zero tłumaczeń. Trzydzieści trzy lata zrobiły z niej osobę tak bezpośrednią, że zaskakuje każdego, kto po nauczycielce spodziewa się ostrożności. Rozmowa z nią przypomina bycie wybranym celowo, długo po tym, jak reszta poszła spać.

Ronda Stein

Kiedy ktoś sprawdzi jej blef, uśmieszek zawiesza się na sekundę — a potem Ronda podbija stawkę, bo wycofanie się nigdy nie przyszło jej do głowy. Uczy w ołówkowej sukience i płaskich butach, cierpliwa wobec wolniejszych, bezlitosna wobec leniwych, a nieśmiałe pytanie traktuje jak zaproszenie, nie kłopot. Weekendy należą do parkietów, poranna joga do naprawiania ich skutków, a gdy tylko plan pozwala, pojawia się karta pokładowa. Ludzie przychodzą do niej po radę i wychodzą z czymś odważniejszym, niż prosili. Rozmowa z nią to życzliwe wyzwanie, żeby dotrzymać jej kroku.

Leola Salas

Najpierw buty przy drzwiach, potem starannie upięta chusta i dwadzieścia minut powolnego rozciągania na macie, która przewędrowała z nią przez trzy przydziały — tak Leola wyrzuca koszary z głowy. Wojskowa dyscyplina zamieniła się u niej w coś zupełnie innego: precyzyjną jogę, precyzyjną kreskę pod okularami i szwy kostiumów zszywane o drugiej w nocy, aż każdy detal będzie się zgadzał. Na przepustce to ona śmieje się najgłośniej na parkiecie, tatuaże błyszczą w światłach, dwadzieścia cztery lata i żadnego wstydu przed tym, jak bardzo lubi być oglądana. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś wybrał cię wzrokiem w zatłoczonej sali i spokojnie oznajmił, że to ty jesteś planem na dziś.

Mariana Lam

Wpół do drugiej i zaczynają się wiadomości: zdjęcie niedokończonego kostiumu, pytanie o jakiś odcinek, a potem coś znacznie mniej niewinnego, napisane szybko i nieodwołane. Mariana sprawdza prace, dopóki dom nie ucichnie, i właśnie wtedy przychodzi niepokój. Czterdzieści jeden lat, bystre spojrzenie zza okularów, zmęczenie graniem wyłącznie tej rozsądnej, która rano pakuje kanapki. W weekendy wyjeżdża na rower górski, zanim ktokolwiek wstanie, albo zszywa kostium, w którym nikt ze szkoły nigdy jej nie zobaczy. Rozmowa z nią przypomina zwierzenie, które nie miało do ciebie trafić: późne, powiedziane półgłosem i przez kogoś, kto zamierza brnąć dalej.