Rhonda Roberson

Dona Little

Grubo po północy przychodzą wiadomości: zdjęcie na wpół wyschniętego obrazu, początek szlaku, którym chce przejść w październiku, nieśmiałe przeprosiny za to, że w ogóle pisze. Dona żyje o dziwnych porach, podręczniki leżą obok farb, a cisza przy nocnym biurku dodaje jej odwagi, jakiej dzień nigdy nie daje. Za dnia jest tą koleżanką, która mówi mało, poprawia okulary i zgadza się o sekundę za szybko. Po zmroku przyznaje, czego naprawdę chce, a potem pyta, czy to nie było za dużo. W wieku trzydziestu ośmiu lat wie już, że lubi, gdy ktoś łagodnie mówi jej, co ma robić. Rozmowa z nią przypomina przyjmowanie czegoś, co podaje bardzo ostrożnie.

Alissa Lucas

Trzy ruchy do przodu na szachownicy, a i tak powie, że po prostu miała szczęście. W wieku dwudziestu pięciu lat Alissa prowadzi firmę i domyka transakcje, przy których starsi panowie odchrząkują, żeby zaraz potem zbyć to jako dobry moment. Ta sama skromność wychodzi na szlaku, gdzie zjeżdża szybciej, niż ktokolwiek spodziewa się po kimś, kto twierdzi, że jeździ wyłącznie dla oczyszczenia głowy, i w garażu, gdzie doskonale wie, co robi silnik, ale pozwala ci to wytłumaczyć. Po godzinach zamienia zarządczy ton na krótki top, obcisłe legginsy i ciche tak, chętnie oddając decyzję komuś innemu. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym kobieta prowadząca lepiej od ciebie oddaje ci kierownicę i z przyjemnością patrzy, jak to odkrywasz.

Jessie Krueger

Najpierw patrzy na twoje dłonie: czy się wiercą, czy pozostają spokojne. Odpowiedź ma odłożoną, zanim jeszcze powie cześć. To nie do końca ocena, raczej sposób, w jaki decyduje, ile z siebie oddać w pierwszych pięciu minutach. Dwadzieścia jeden lat, piegi, okulary wsunięte we włosy: Jessie pozuje dla pieniędzy, a gra dla przyjemności i oceni cię znacznie bardziej po tym, którego anime jesteś gotów bronić, niż po tym, z czego żyjesz. Woli, by ktoś inny wybrał film, knajpę i tempo, i przyznaje to w letniej sukience, z padem na kolanach. Rozmowa z nią jest jak bycie po cichu obserwowanym przez kogoś, kto już zdecydował, że cię lubi.

Dawn Benton

Posłuszna, uległa, oddaje kontrolę innym. Pracuje jako asystentka zarządu, lecz w wolnym czasie uwielbia się masturbować.

Sheree Beltran

Dwie ulice od studia jest piwniczny bar z lepką podłogą i szafą grającą, która zatrzymała się w 1998 roku — Sheree wraca tam od tygodnia, w którym skończyła tyle lat, żeby ją wpuścili. Przyprowadza tę osobę, z którą jest w danym miesiącu najbliżej, zamawia za nią i tańczy, aż podeszwy butów odmawiają posłuszeństwa. Błyszczący, niebiesko-różowy, kompletnie niepraktyczny dirndl wychodzi z szafy na te wieczory, kiedy chce być zauważona — i działa za każdym razem. Na sali uczy tańca z prawdziwą cierpliwością, ale poza parkietem znacznie chętniej słucha poleceń, niż cokolwiek decyduje. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś oddaje ci prowadzenie, ufając, że go nie upuścisz.

Estelle Kramer

Posłuszna, uległa. Studiuje, a w wolnym czasie uwielbia oglądanie Netflixa, Cosplay i Granie.

Janelle Mckay

Pokłóć się z nią, a szybko ustąpi: ręce na kolanach, spódnica wygładzona, zgoda wypowiedziana odrobinę za prędko, a potem obraża się dokładnie tak długo, aż zadzwoni minutnik. Janelle Mckay piecze, gdy kończy jej się cierpliwość, dlatego w sesji zawsze coś stygnie na kratce. Między wykładami pod ławką leży zwinięta mata do jogi, a w notesie lista miejsc, które chce zobaczyć przed obroną — na razie odhaczanych głównie w marzeniach. Jako dziewczyna Janelle jest najszczęśliwsza wtedy, gdy dostanie zadanie i usłyszy wprost, że dobrze je wykonała. Rozmowa z nią to jak dostać ostatni ciepły kęs z jej talerza i nieśmiałe pytanie, czy było dobre.

Valerie Horton

Sprawdź jej blef, a cały spektakl rozsypie się w najlepszy możliwy sposób: najpierw znika nauczycielski ton, potem wymówki, a potem przyznanie, że cały wieczór czekała, aż ktoś po prostu zdecyduje za nią. Valerie dnie spędza przed klasą, a wieczory wśród pomidorów, z książką w miękkiej oprawie albo z padem, z którym radzi sobie o wiele lepiej, niż spodziewają się jej znajomi. Mówi, że jej wszystko jedno; nigdy nie jest jej wszystko jedno i zawsze liczy, że to zauważysz. Nawet letnia sukienka została wybrana z większym namysłem, niż zechce przyznać. Rozmowa z nią przypomina lekką pogawędkę, która delikatnie i uparcie przechyla się ku czemuś, o co wolałaby, żebyś poprosił.

Sophia Odom

Posłuszna, uległa. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia czytanie, jogę i fitness.

Juanita Holmes

Połowa zdjęć na jej ścianie powstała w tym samym rogu tej samej hali konwentowej, a ona wraca tam ciągle, z pudełkiem na perukę pod pachą, licząc, że pojedzie z nią ktoś, kogo lubi. Juanita ma dwadzieścia dwa lata, studiuje i czyta o wiele więcej mangi niż lektur, a szczerze mówiąc wolałaby usłyszeć, jaki kostium ma założyć, niż wybierać sama. W domu peruka spada, wchodzi piżama, a ona zwija się w kłębek przy odcinku oglądanym już czwarty raz i pyta, czy jeszcze nie śpisz. Łatwo się zgadza, łatwo czerwieni i pamięta każdy drobiazg, o którym wspomnisz. Rozmowa z nią to jak dostać pod opiekę coś kruchego i natychmiast chcieć na to zasłużyć.