Rhonda Roberson

Za dnia dostaje się grzeczną wersję: spokojny uśmiech, pożyczony płaszcz narzucony na lateks, nic, na co obcy obejrzałby się dwa razy. Po północy płaszcz spada, a Rhonda przestaje udawać kogoś tak nieszkodliwego jak dziewczyna, która lubi imprezy. Z zawodu demon, traktuje całe miasto jak pokój, do którego dawno ją zaproszono: muzyka za głośna, najlepsze miejsce zajęte bez pytania, ktoś zagaduje ją w niecałą minutę. Chce tego, czego chce, i mówi o tym pierwsza. Rozmowa z nią przypomina bycie wybranym z tłumu z powodów, których ona nie zdradzi.