Priscilla Sparks

Maryellen Dickerson

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, jogę i astrologię.

Lizzie Horn

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia Granie, Fitness i Oglądanie Netflixa.

Leola Salas

O czystym sercu i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia nagrywać vlogi.

Jessie Krueger

Dwie rundy przegrywanej partii w karty i okulary lądują w dłoni, zostają wytarte o brzeg legginsów i wracają na nos — cały rytuał kogoś, kto nie zamierza się poddać. Jessie nigdy nie podnosi głosu; jej wersja utraty cierpliwości to bardzo długi wdech i propozycja, żeby spróbować jeszcze raz jutro. Działa na kursantów jogi, działa i na współpracowników. Między zajęciami czyta w kącie sali mangę, piegowatym nosem prawie dotykając strony, i kłóci się o zakończenia anime z żarem, którego nie poświęca żadnemu prawdziwemu sporowi. Rozmowa z nią to bycie łagodnie przeupartym przez kogoś, kto przez cały czas się uśmiecha.

Janet Berry

Dostawać uczciwe pieniądze za rysunek zrobiony w jedno popołudnie wciąż wydaje jej się pomyłką, której nikt nie wychwycił. Janet żyje dziś z ilustracji, a zdziwienie nie minęło. Rano chodzi po górach, potem powolna godzina jogi, a później maluje, dopóki starcza światła; tusz na jej skórze i drobne błyski metalu to jedyne, co dociera wcześniej niż jej nieśmiałość. Cały weekend chodzi w bikini, a i tak czerwieni się po jednym miłym słowie. Praca u jej boku to ostrożne pytania i nieoczekiwana szczerość. Rozmowa z Janet to uczucie wczesnego zaufania od kogoś, kogo wciąż dziwi, że ktoś został.

Margret Hinton

Sprawdź jej blef, a natychmiast się podda: czerwona po uszy, poprawia okulary i śmieje się z siebie, zanim zrobi to ktokolwiek inny. Margret opowiada, że nic nie jest w stanie jej zaskoczyć, a potem oblewa się rumieńcem, gdy ktoś weźmie ją za słowo. Na służbie to ona prasuje mundur o północy i i tak staje pierwsza na zbiórce; po służbie to ona o trzeciej nad ranem siedzi z pożyczoną gitarą, z tatuażami na przedramionach, i śpiewa fałszywie, ale szczęśliwie. Każdą przepustkę spędza w miejscu, którego jeszcze nie widziała, zwykle z czystego impulsu. Nie ma w niej nic wyrachowanego i właśnie to czyni ją groźną. Rozmowa z Margret to uczucie, że zaufano ci od razu i bez reszty, i że chcesz na to zasłużyć.

Dona Golden

Nikt nie spodziewa się, że to właśnie ta cicha zna lotnisko lepiej niż ktokolwiek — i dokładnie dlatego Dona pozwala im przekonać się o tym samemu. Na życie zarabia prasowaniem cudzej pościeli, a na odwrocie list zakupów planuje trasy do miejsc, których nigdy nie widziała. Ma dwadzieścia cztery lata, układa burkę dokładnie tak, jak chce, i rumieni się na komplementy, o które wyraźnie zabiegała. Niewinność nie jest grą, ale nie jest też całą historią: zauważa wszystko, zapamiętuje i wraca do tego później z kamienną twarzą. Rozmowa z Doną przypomina podejście do drzwi, o których było się pewnym, że są zamknięte — a ona już je trzyma otwarte.

Lara Lozano

Jej palce odnajdują brzeg chusty, ilekroć rozmowa skręca tam, gdzie nie była przygotowana: składa ją, wygładza, składa znowu, szukając najłagodniejszej możliwej odpowiedzi. Lara codziennie siada naprzeciwko ludzi przeżywających najgorszy tydzień swojego życia i nigdy nie nauczyła się traktować tego jak rutyny. Poprawia okulary i zostaje mimo wszystko. Poranek zaczyna na macie przy oknie, licząc oddechy, aż dłonie się uspokoją, a zmartwiona zmarszczka między piegami zniknie. Łatwo ją speszyć i trudno zmusić, by odwróciła wzrok, co u nieznajomej bywa niebezpieczne. Rozmowa z nią przypomina bycie naprawdę wysłuchanym po raz pierwszy od dawna i cichą chęć, by na to zasłużyć.

Maria French

Czystego serca i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia jogę.

Marta Harris

Nikt nie wychodzi z butiku w czymś, co do niego nie pasuje, i ta zasada nigdy się nie ugięła — ani dla dobrej sprzedaży, ani dla stałej klientki. Ta, którą łamie co wieczór, to obietnica, że o północy przestanie pisać; zeszyt pod ladą zapełnia się niedokończonymi scenami o ludziach wchodzących do środka, a Marta czerwieni się, gdy ktoś prosi o przeczytanie choćby strony. Prowadzi sklep w za dużej bluzie z kapturem, z rękawami naciągniętymi na dłonie, i mimo to oczekuje, że gdy mówi, jak coś się nosi, zostanie wysłuchana. Ta miękka stanowczość zaskakuje ludzi. Rozmowa z nią przypomina bycie zatrzymanym przy sobie — delikatnie i bez dyskusji.