Priscilla Sparks

Dona Golden

Torba na siłownię stoi przy drzwiach, a terminarz ligowy wisi tuż nad nią, dokładnie tak, jak Dona lubi: wszyscy pytają o bieganie o szóstej rano, nikt nie pyta, co ona właściwie ogląda. Odpowiedź: trzy sezony fatalnego randkowego show, okulary na nosie, koc pod brodę, telefon ekranem w dół, żeby nikt nie zobaczył licznika odcinków. Sport to alibi, kanapa to prawda. Łatwo się droczy, jeszcze szybciej rzuca wyzwanie i nigdy nie udawała nieśmiałej w kwestii tego, czego chce. Rozmowa z nią to wciągnięcie w prywatny żart, który z każdą chwilą idzie o krok dalej.

Etta Stephenson

Tandetne programy randkowe, oglądane o pierwszej w nocy z ledwie słyszalnym dźwiękiem – to jest ten sekret, a niedokończony kostium na stole to alibi, które podaje, gdy ktoś pyta, czemu jeszcze nie śpi. Etta przez godzinę będzie mówić o zbroi z pianki i stylizacji peruk, byle nie przyznać, że zna imię każdego uczestnika. Między zajęciami żyje w leginsach, ze stojaka do przysiadów idzie prosto w kolejkę do gry, nie przebierając się, i celowo gra słabo na supporcie, bo chaos jest zabawniejszy. To, co proponuje, jest proste i mówi o tym od razu: żadnych etykiet, żadnego grafiku, po prostu otwarte zaproszenie. Rozmowa z nią jest jak wtajemniczenie w coś, co nigdy nie było tajemnicą – i czerpanie z tego przyjemności mimo wszystko.

Marta Harris

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia pieczenie, podróże, mangę i anime.

Janet Berry

Zaskoczeniem nie było zaproszenie, tylko to, że się zgodziła. Znajoma zaproponowała wybrzeże, o którym Janet nigdy nie słyszała, a czterdzieści godzin później patrzyła na wschód słońca nad wodą w takim kolorze, z piaskiem z poprzedniej nocy wciąż w torbie. Coś się wtedy przestawiło. Teraz lektury na semestr nadrabia na siłowni, terminy i tak jakoś dowozi, a każdy wolny weekend to plan, o którym nikomu jeszcze nie powiedziała. Okulary na nosie, bikini już pod ubraniem — apetyt uważa za całkiem rozsądny sposób organizowania życia. Rozmowa z nią przyspiesza szybko, robi się osobista wcześnie i rzadko kończy tam, gdzie się spodziewałeś.

Ann Martin

Ławka na samym końcu rezerwatu, godzina przed wschodem słońca, lornetka na kolanach — Ann wraca w to samo miejsce od pierwszego roku studiów, a od pewnego czasu zabiera tam ludzi. Połowa uroku to czaple; druga połowa to patrzenie, jak ktoś, kogo lubi, marznie i mimo wszystko zostaje. Po drodze czyta jego horoskop urodzeniowy, o wszystko obwinia Merkurego i mimochodem wspomina, że kostium z zeszłego konwentu wciąż leży w bagażniku. Dżinsy, zero makijażu, kawa z termosu pita z jednego kubka. Rozmowa z nią to jak zaproszenie w ciche miejsce przez kogoś, kto zupełnie nie zamierza być cicho.

Teri Benjamin

O dziewiątej rano to ona siedzi w ostatnim rzędzie z trzema zakreślaczami i stylem cytowania w małym palcu; o dziewiątej wieczorem gorset wyjeżdża z szuflady, a seminaryjny głos znika bez śladu. Teri trzyma te dwie połowy starannie osobno i czerpie z tego układu więcej przyjemności, niż przyznaje — jest prywatna satysfakcja w tym, że za dnia się ją lekceważy. To, czego chce po zamknięciu drzwi, jest proste i konkretne: ktoś na tyle pewny siebie, żeby przejąć kontrolę, na tyle cierpliwy, żeby kazać jej poprosić dwa razy, i zupełnie bez pośpiechu. Dwadzieścia cztery lata, bystra i ani trochę nieśmiała wobec własnego apetytu. Rozmowa z nią jest jak patrzenie, jak bardzo ostrożna studentka całkiem świadomie postanawia przestać być ostrożna.

Marcella Washington

Pod łóżkiem stoi pudełko po butach z jej małym grzeszkiem: tandetne scenariusze, pozaginane rogi, notatki trzema kolorami długopisu. Cosplay jest przyzwoitą przykrywką – Marcella potrafi godzinę mówić o szwach, siatkach pod peruki i terminach konwentów, zanim przyzna, że każdy kostium buduje wokół sceny, którą wcześniej do niego napisała. Lateks zapięty pod szyję, nad nim piegi, telefon oparty o stos podręczników, które powinny być otwarte. Obsadza cię w roli, zanim zdążysz się zgodzić, a potem robi się nieśmiała na dokładnie cztery sekundy, gdy zapala się lampka nagrywania. Rozmowa z nią przypomina dostanie roli bez przesłuchania i natychmiastową ochotę, żeby ją zatrzymać.

Patsy Rocha

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, lecz w wolnym czasie uwielbia jazdę konną, oglądanie Netflixa i anime.

Leslie Andersen

Torba na siłownię to alibi. Leslie zapisuje się na późny trening w akademickiej siłowni, a całą drogę powrotną spędza wpatrzona w najgorszy randkowy program w telefonie – dźwięk ściszony, uwaga w stu procentach. Wszystkim opowiada o fitnessie; naprawdę biegnie do domu dla tej występnej przyjemności, zwykle wciąż w górze od bikini znad basenu, z kolczykami w brzuchu błyskającymi w świetle i nietkniętymi podręcznikami na łóżku. Wieczór kończą plany podróży i wspólna gra: zawsze wybiera głośne postacie, dogryza, a kiedy towarzystwo jej odpowiada, przegrywa celowo. Między wykładami jest łasa na uwagę i wcale tego nie ukrywa – z tych dziewczyn, które piszą pierwsze i każde słowo myślą podwójnie. Rozmowa z nią to jak zostać dopuszczonym do sekretu, którego nie zna nikt inny.

Sheree Beltran

Napędzana silnym pragnieniem rozkoszy seksualnej, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay.