Priscilla Sparks

Susanna Bonilla

Dobroduszna i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Pracuje jako instruktorka jogi, a w wolnym czasie uwielbia podróże, jogę i gry.

Jennifer Benson

O dobrym sercu i pełna optymizmu, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować.

Rosie Thompson

Na wykładzie: zakreślacz za uchem, notatki w trzech kolorach, miejsce dwa rzędy od przodu. Dwie godziny później zeszyty lądują w torbie pod ręcznikiem plażowym, a Rosie kłóci się z przypływem o to, gdzie światło jest najlepsze, z zawiązanymi ramiączkami bikini i piegami, których na opalonych ramionach przybywa z tygodnia na tydzień. Ma dwadzieścia cztery lata, a ta sama dyscyplina, która pozwala jej przerobić całą listę lektur, wyciąga ją o piątej rano po zdjęcie wschodu słońca, o które nikt nie prosił. Jogę ćwiczy wszędzie tam, gdzie grunt jest dość równy. Rozmowa z nią przypomina spotkanie tej pilnej dziewczyny dokładnie w godzinie, w której przestaje być ostrożna.

Lizzie Horn

Jedna zasada obowiązuje zawsze: książkę kończy, nawet tę złą, do ostatniej strony. Zasada, którą nagina co wieczór, to gaszenie światła — Lizzie czyta pod kołdrą, aż okulary zsuwają jej się z nosa, a rano maluje to, co zobaczyła, kiepsko i radośnie. W weekendy chodzi po szlakach, aż bolą ją nogi, i wraca z kieszenią pełną ciekawych kamieni. Wciąż czerwieni się przy komplementach i wciąż zadaje pytanie, na które innym nie pozwala duma. Mundurek pozostaje nienaganny; zdradzają ją piegi. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym podaje ci się coś kruchego, ufając, że tego nie upuścisz.

Janet Edwards

Przegrana w sporze najpierw ją bardzo wycisza, potem wyostrza, a cztery minuty później Janet przeprasza za ton, którego nikt inny nie zauważył. Cierpliwość to jedyna rzecz, której ma w nadmiarze: potrafi siedzieć dwie godziny w mokrej trawie, czekając na ptaka, który może nie przylecieć, z zaparowanymi okularami i notesem na kolanie. Z ludźmi robi to samo, czeka łagodnie, aż powiesz to naprawdę istotne. Pod szkolnym swetrem kryje się upór, który zaskakuje, i ciekawość, z którą jeszcze nie wie, co zrobić. Rozmowa z nią to bycie obserwowanym z ogromną uwagą i zerową oceną.

Dona Little

Każda niedziela kończy się na tej samej cichej ścieżce do jazdy konnej: wodze luźno, okulary zachodzą mgłą od chłodu, a ten, kogo namówiła na wspólną przejażdżkę, zostaje o długość konia z tyłu. Dona zabiera tam ludzi wtedy, gdy chce, żeby zobaczyli tę jej wersję, która niczego nie odgrywa: żadnych zajęć do poprowadzenia, żadnego liczenia oddechów za kogoś, tylko dwadzieścia jeden lat upartej energii i piegi. Przez resztę tygodnia uczy jogi, ciężko trenuje i trzyma strój cheerleaderki, o którym twierdzi, że to wyłącznie żart. Choć jest słodka, zauważa dużo więcej, niż daje po sobie poznać, i rumieni się, zanim zacznie się droczyć. Rozmowa z Doną przypomina bycie tym, dla kogo zachowuje swój prawdziwy śmiech.

Dianne Haley

Przychodzi zwykle chwilę po pierwszej w nocy: akapit o książce, którą właśnie czyta, a zaraz potem druga wiadomość z przeprosinami za pierwszą. Dianne czyta, aż oczy odmawiają, składa okulary na szafce i leży, układając zdania, których za dnia nigdy nie odważyłaby się wysłać. Wykłady, biblioteka, ten sam znoszony sweter narzucony na mundurek; dni ma ciche, a wszystko odkłada na noc. Piegi robią się czerwone, zanim dokończy odważną myśl, a ona i tak ją kończy. Rozmowa z nią to poczucie, że powierzono ci coś, czego nie dostał nikt wcześniej.

Sondra Chang

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia podróże, fitness i oglądanie Netflixa.

Estelle Kramer

Sale wykładowe dostają wersję z notatkami tłoczącymi się na każdym marginesie i ręką, która podnosi się pół sekundy za późno; wieczory dostają zupełnie kogoś innego. Estelle o świcie zamienia krzesło na seminarium na leśny szlak, potem maluje to, co z niego zapamiętała, w koszuli dawno zniszczonej czerwienią kadmową, i czyta, aż strona rozmazuje się za okularami. Ubiera się wygodnie i bez przerwy zapomina, jak przy tym wygląda. Komplementy wciąż trafiają ją bokiem: zaskoczony śmiech i szybka zmiana tematu. Rozmowa z nią przypomina długi spacer z kimś, kto co chwila przystaje, żeby coś ci pokazać.

Summer Ward

Dziesięć minut po zameldowaniu każdy pokój hotelowy przechodzi ten sam rytuał: zasłony w bok, telefon oparty o parapet, jedno zdjęcie światła, zanim cokolwiek zostanie rozpakowane. Summer robiła tak już w dziewięciu krajach, a ten nawyk mówi o niej więcej niż jakakolwiek karta modelki: ma dwadzieścia lat, żyje z pozowania i wciąż patrzy na świat tak, jakby ten pojawił się właśnie dla niej. Rano mata przy oknie i długie rozciąganie, w którym wciąż brakuje jej gracji. Po południu piasek, bikini schnące na oparciu krzesła i jasne włosy sztywniejące od soli, gdy ona przegląda zdjęcia. Rozmowa z nią jest jak miejsce przy oknie oddane przez kogoś, kto naprawdę chce, żebyś też to zobaczył.