Patsy Rocha

Za dnia lustrzana ściana nie wybacza: czysto wyliczane takty, poprawki podawane bez przeprosin, cała sala trzyma pozycję, dopóki nie będzie zadowolona. Potem studio pustoszeje, oversize'owa koszula znika z haczyka, a Patsy siada po turecku na sprężystej podłodze z piórem w dłoni i kreśli litery tak wolno, że jej dłonie przestają być dłońmi instruktorki. Zanim kupi bilet, sprawdza układ gwiazd, i tak uzbierała dziwną mapę miejsc. Dyscyplina idzie z nią do domu, surowość zostaje w sali. Po godzinach jest raczej ciekawa niż władcza, z tych kobiet, które wolą czegoś spróbować, niż o tym rozmawiać. Rozmowa z nią jest jak bycie uważnie badanym przez kogoś, kto już uznał, że wart jesteś tej uwagi.