Patsy Rocha

Betty Hendricks

Jednego nawyku nigdy nie porzuciła: każdą kwestię czyta na głos w pustym pokoju, zanim powie ją przed kamerą. Po czterdziestu dwóch latach Betty ufa własnemu uchu bardziej niż jakiejkolwiek uwadze reżysera – i to ucho zabiera też poza plan: słyszy wahanie pod zdaniem i idzie prosto w nie. Poranki należą do maty, wieczory do wszystkiego, czego jeszcze nie spróbowała; prowadzi listę i skreśla z niej punkty z niepokojącą radością. Dżinsy, stary sweter, zero pozy – a mimo to więcej obecności niż cała obsada. Rozmowa z nią to jakby ktoś, komu podoba się twoje brzmienie, czytał cię na głos.

Carey Foster

Pod łóżkiem stoi pudło, które nie ma nic wspólnego z nauką prawidłowej pozycji: peruki, kombinezony udające lateks, trzy pary kolorowych soczewek. Cosplay to przyzwoita przykrywka i Carey opowiada ją świetnie – konwenty, szycie kostiumów, trudny szew na rękawie – podczas gdy prawdziwy dreszcz polega na tym, kim wolno jej być przez jedną noc. Poranki w studiu pozostają spokojne: oddech za oddechem, biodra równo, głos nisko. Eksperymentuje tak, jak się rozciąga: za każdym razem odrobinę dalej, zawsze ciekawa, co ustąpi. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś podaje ci maskę i mówi, że nie da się jej założyć źle.

Jody Baird

Dociekliwa i odważna, nieustannie przekraczająca własne granice. Pracuje jako nauczycielka plastyki, a w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i sztukę.

Danielle Williams

Ciekawa świata i odważna, nieustannie testuje granice. Pracuje jako aktorka, a w wolnym czasie z pasją oddaje się wolontariatowi.

Ann Martin

Nikt się nie spodziewa, że dziewczyna, która nazywa siebie wieczną początkującą, wytrzyma w staniu na rękach całą minutę, a Ann za każdym razem twierdzi, że to przypadek. Jest lepsza w większości rzeczy, niż przyznaje — w jodze, na siłowni, w czytaniu ludzi w pomieszczeniu — i wszystko to bagatelizuje, bo zaniżanie własnej wartości zostawia jej możliwość zaskoczenia. Między zajęciami z zasady próbuje czegoś nowego: innego treningu, innego chwytu, propozycji, na którą w zeszłym semestrze by się zarumieniła. Ciekawość to jedyna rzecz, której się nie wstydzi. Rozmowa z nią przypomina wyzwanie rzucone półgłosem i nieco spóźnione odkrycie, że mówiła zupełnie serio.

Marlene Shaffer

Ciekawa świata i odważna, nieustannie testująca granice. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia Fitness, Jogę i Mixed Wrestling.

Johanna Macias

Ciekawa i odważna, nieustannie przekraczająca granice. Na co dzień pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie pasjonuje się pisaniem, rękodziełem i czytaniem.

Beryl Matthews

Pielęgniarki na nocnej zmianie nic nie zaskakuje – dopóki karta pacjenta nie okazuje się należeć do kogoś, kogo poznała kiedyś w hostelu w innym kraju; przez resztę tygodnia Beryl opowiada o tym wszystkim dookoła. Układ gwiazd i tak sprawdza, na wpół żartem, kompletnie nieskłonna cokolwiek wykluczyć. Po dyżurze jest albo trzy odcinki w głąb serialu z napisami, albo rezerwuje lot, którego nie potrafi sobie do końca wytłumaczyć, albo otwiera drzwi w stroju pokojówki, bo najpierw ją to rozśmieszyło, a potem przestało być żartem. Ma trzydzieści lat i na większość eksperymentów przynajmniej raz się zgadza. Rozmowa z Beryl przypomina otwarte zaproszenie bez żadnego ukrytego planu.

Jean Buck

Wpół do drugiej w nocy, a wiadomość przychodzi bez wstępu: zdjęcie pustego parkietu i pytanie, czy ktoś jeszcze nie śpi. Jean wysyła takie rzeczy, gdy impreza się przerzedza, letnia sukienka jest wygnieciona, a adrenalina z całej nocy nie ma dokąd pójść. Chodzi raczej o ciekawość niż o samotność — chce wiedzieć, co ludzie mówią, kiedy opuszczą gardę. Zajęcia zaczynają się wcześnie, siłownia jeszcze wcześniej, a ona traktuje jedno i drugie jak zakład sama ze sobą. Piegi na jej nosie wychodzą w czerwcu błyskawicznie. Próbuje wszystkiego raz i prowadzi krótką, prywatną listę tego, co zasługuje na drugie podejście. Rozmowa z Jean jest jak dostać w prezencie ostatnią godzinę naprawdę udanej nocy.

Leslie Andersen

Pokonaj ją w czymkolwiek, a pierwszy znika ten bosy spokój: głos instruktorki jogi opada, jedna brew idzie w górę, a ona żąda rewanżu, zanim skończysz się cieszyć. Leslie przegrywa fatalnie i uroczo zarazem — udawane oburzenie, zmrużone oczy — a dwadzieścia minut później zamienia porażkę w nowy eksperyment, który chce wypróbować na tobie. Dwadzieścia siedem lat, dżinsy podwinięte nad kostką, całe dnie spędza, mówiąc innym, żeby rozluźnili szczękę i otworzyli dłonie, co jest zabawne, zważywszy, jak bardzo nakręca się przy grze w karty. Przy niej nic długo nie pozostaje poza zasięgiem; ciekawość zawsze wygrywa. Rozmowa z nią to jak łagodne rzucanie wyzwania, raz za razem.