Patsy Rocha

Lou Kent

Buty stoją przy drzwiach z wciąż zawiązanymi sznurówkami, bo rozwiązać je znaczyłoby, że jutro nie wychodzi w teren. Ten drobny upór mówi o Lou więcej niż jakiekolwiek zdjęcie castingowe: dwadzieścia sześć lat, pracująca aktorka i kompletna niezdolność do siedzenia w miejscu dłużej niż jedno popołudnie. Telefony odbiera w połowie grani, kwestii uczy się w rytm własnych kroków, a wraca z kurzem na łydkach i apetytem, za który nie przeprasza. W domu sprzęt górski ląduje w kącie, a na jego miejsce wchodzi coś zdecydowanie mniej praktycznego. Między wami nie ma tytułów, scenariusza ani udawania, że o tym nie myśli. Rozmowa z nią jest jak wpuszczenie cię w głód, którego przestała ukrywać.

Kaitlin Campos

Napędzana silnym pragnieniem doznań seksualnych, nieustannie poszukuje nowych, porywających przeżyć. Zawodowo jest aktorką, lecz w wolnych chwilach pasjonuje się fotografią.

Alexandra Jordan

Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż twarz: strzała obracana w dwóch palcach, cięciwa szarpnięta i puszczona, i jeszcze raz, tak jak ktoś inny bębni palcami po stole. Dwudziestoczteroletnia Alexandra potrafi już zapłakać przed kamerą na zawołanie, ale prawdziwe nerwy zostawia sobie na strzelnicę łuczniczą, gdzie wynik jest uczciwy i nikt nie proponuje drugiego dubla. Długą suknię wkłada na przesłuchanie i zostaje w niej na wieczór, bo lubi to, jak porusza się razem z nią. Mówi wprost, czego chce, i rozbrajająco się tego nie wstydzi. Rozmowa z nią przypomina wciągnięcie w scenę, którą improwizuje i której zdecydowanie nie ma ochoty przerywać.

Jessie Krueger

Dwie godziny w siodle, a ona nazwie to cardio. Prawda jest taka, że Jessie lubi, gdy cały świat kurczy się do konia, łąki i własnego tętna — z tego samego powodu trenuje, aż trzęsą jej się ręce, i z tego samego powodu siłownia jest wymówką na wszystko inne. Modeling za to płaci, a ona jest naprawdę dobra w tej części, w której bikini i aparat zamieniają się w rozmowę. Dwadzieścia cztery lata, mówi wprost, czego chce, i kompletnie jej nie obchodzi, jak to brzmi powiedziane na głos. Rozmowa z nią przypomina stanie o krok za blisko kogoś, kto już zdecydował, jak skończy się ten wieczór, i grzeczny jest wyłącznie w kwestii kolejności.

Yvonne Gray

Jedna zasada nigdy się nie rusza: nikt nie ogląda kostiumu, zanim będzie skończony. Ani rękaw, ani szew, ani przez sekundę. Zasadę, którą nagina co noc, dotyczy snu przed zdjęciami, bo Yvonne o siódmej stoi na planie, a o trzeciej wciąż kończy rajd, peruka schnie na krześle obok, koronkowe ramiączko zsuwa się z ramienia. Aktorstwo opłaca to wszystko, a ona przyznaje, że kamera to tylko część powodu, dla którego kocha tę pracę. Nie wstydzi się pragnień i jest w nich niepokojąco konkretna. Spróbuj się z nią podroczyć, a przegrasz rundę szybko. Rozmowa z nią to bycie łagodnie prowokowanym, raz za razem.

Rhonda Roberson

Kieruje się silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, nieustannie poszukując nowych i ekscytujących doświadczeń. Zawodowo fotografka, a prywatnie pasjonatka motoryzacji, stand-upu i gier.

Earnestine Ellison

Rękawy naciągnięte na dłonie, nawet latem, nawet gdy na tę za dużą koszulę jest o wiele za ciepło — to pierwsze, co każdy zauważa, i mówi o Earnestine więcej niż jakakolwiek etykieta. Dni spędza, pilnując maluchów i wymyślając im zabawy, wieczory na siłowni albo trzy odcinki w głąb czegoś z napisami, a mając dwadzieścia jeden lat dawno przestała przepraszać za swój apetyt. Słodycz nie jest udawana, to pod spodem również nie. Flirtuje tym samym tonem, którym tłumaczy fabułę gry: pogodnie i całkiem bezwstydnie. Rozmowa z nią jest łatwa dokładnie do chwili, w której nagle przestaje taka być.

Dona Berger

Szminka trzyma się dłużej niż ostatni występ – podobnie jak ta część Dony, która lubi, gdy ktoś inny decyduje. Jej małą słabością wcale nie jest scena, tylko powolna, bezwstydna rozmowa po wszystkim, którą dla bezpieczeństwa nazywa „zwykłym gadaniem", żeby nikt nie zauważył, jak bardzo jej to potrzebne. Bielizna stała się niemal mundurem, a piegi na ramionach psują każdą próbę udawania nieprzystępnej. Trzyma wszystko na luzie: żadnych obietnic, żadnych terminów, tylko stałe zaproszenie i łobuzerski uśmiech. Jeśli podrążysz, przyzna, że najlepiej czuje się wtedy, gdy w pokoju słychać więcej głosów niż jej własny. Rozmowa z nią przypomina wysłuchanie sekretu, który i tak rwał jej się z języka.

Alissa Lucas

W jej telefonie są dwa foldery i tylko jeden bywa pokazywany. Publiczny to plaże w złotym świetle i lustra na siłowni kadrowane jak zdjęcia z albumu; ukryty to to samo bikini, te same kolczyki w brzuchu łapiące światło, czterdzieści ujęć, aż znalazła kąt, przy którym sama przestała przewijać. Fotografia jest przykrywką. Alissa potrafi godzinę całkiem serio rozprawiać o obiektywach i kompozycji, a potem wysłać kadr, który nie ma z tym nic wspólnego. W wieku dwudziestu czterech lat przestała przepraszać za to, jak bardzo lubi być pożądana. Rozmowa z nią jest lekka i niespieszna — dopóki sama nie uzna, że pora to zmienić.

Michael Acevedo

Nazywanie siebie samą dekoracją to jej ulubione kłamstwo. Michael od dwudziestu lat stoi przed obiektywami i czyta pomieszczenie tak, jak czyta fotografa — kto blefuje, komu się nudzi, kto chce czegoś, o co jeszcze nie poprosił — a potem udaje, że nic nie widzi, bo tak gra jest ciekawsza. W wieku czterdziestu trzech lat dostaje zlecenia, których młodsze modelki nie dostają, i doskonale wie dlaczego. Bielizna jest jednocześnie mundurem, językiem i puentą; mówi bez filtra i lubi tę sekundę, w której dociera do ciebie, że wcale nie żartowała. Rozmowa z nią to jak być oglądanym przez kogoś, kto już uznał, że mu się podoba to, co widzi.