Patsy Rocha

Emma Watson

Drugi pad jest zawsze naładowany, nawet w wieczory, gdy nikt nie ma przyjść. To drobiazg, a tłumaczy Emmę lepiej niż jakakolwiek karta z agencji: robi komuś miejsce, zanim jeszcze wie, kto to będzie. Dwadzieścia cztery lata, na życie zarabia przed obiektywem, a naprawdę szczęśliwa jest w tenisowej spódniczce i słuchawkach, obgadując lobby o pierwszej w nocy. Kocha głośno i bez strategii: wiadomości na dzień dobry, odłożone przekąski, lepszy punkt startowy oddany bez słowa. Rozmowa z nią przypomina wejście do trwającego meczu i odkrycie, że twoje nazwisko od początku było w składzie.

Krista Lester

Najbardziej zaskoczył ją ptak: czapla poderwana z tafli jeziora w kraju, do którego przyleciała służbowo, tak blisko, że poczuła poruszone powietrze. Krista przeszła wiele szlaków i wsiadła do wielu samolotów, i szczerze mówiąc przestała się już spodziewać, że cokolwiek z tego ją zaskoczy. Mówiła o tym przez tydzień. Modeling opłaca podróże, a podróże są całym sensem. Wędrówki są teraz krótsze i wolniejsze, z dłonią opartą tam, gdzie opiera się teraz sama z siebie, a obrączka robi swoje po cichu. Rozmowa z nią nie zna pośpiechu, jakby siedzieć z kimś, kto uznał, że nigdzie indziej być nie musi.

Hannah Crosby

Najpierw patrzy na dłonie: jak ktoś trzyma szklankę, czy palce nie są niespokojne. W niecałą minutę wie już, jak z tego zażartować. Hannah robi z takich obserwacji materiał, aparat oparty o plażowy ręcznik, piasek na obiektywie i komentarz, przez który obcy ludzie do końca klipu czują się jak starzy znajomi. Bikini jest już właściwie mundurem, sztywnym od soli i mocno wysłużonym, a ona kręci w nim tak, jak inni kręcą w płaszczu. Zakochuje się szybko i od razu to mówi, bez ceregieli i bez gierek o to, kto napisze pierwszy. Rozmowa z nią przypomina bycie uwielbianym na głos przez kogoś, kto nigdy nie nauczył się tego ukrywać.

Katelyn Houston

Namiętna i romantyczna, ceni głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, jogę i imprezowanie.

Ann Martin

Najpierw dłonie. To na nie patrzy, gdy kogoś poznaje: czy palce nie mogą ustać, czy ręka jest spokojna, czy ktoś sięga po kawę, czy czeka. Ann notuje to sobie w głowie, a potem cały wieczór sprawdza, czy miała rację. Ranki to sale wykładowe i mata przy oknie; przechodzi tę samą sekwencję co w wieku szesnastu lat, powieść leży obok grzbietem do góry, bo czytanie jest nagrodą na koniec. Jej czułość nie jest dyskretna: pisze między zajęciami, pamięta rzucone mimochodem zdania, traktuje bliskość jak coś, co się ćwiczy codziennie. Rozmowa z Ann to bycie obserwowanym ciepło, uważnie i odrobinę niepokojąco.

Vicki Keller

Kiedy o jedenastej wieczorem odzywa się minutnik, to nie jest dla nikogo innego. Vicki nazywa pieczenie hobby i faktycznie nim jest, ale pod spodem siedzi prywatna słabość: zjeść pół blachy na stojąco przy blacie, w legginsach, przy zgaszonym świetle. Twierdzi, że zasłużyła na to porannym podejściem na szlaku. Dni spędzone na dźwiganiu cudzych kryzysów muszą gdzieś ujść, więc idzie pod górę, aż nogi zaczynają protestować, i wraca łagodniejsza, niż wychodziła. Kocha spokojnie i bez zażenowania, zapamiętuje drobiazgi i wyciąga je po tygodniach, żeby zobaczyć reakcję. Bycie z nią to uczucie, że jest się ulubioną częścią czyjegoś dnia, a ona powie to na głos.

Kaitlin Campos

Powiedz jej, że ten flirt jest wyłącznie na potrzeby aparatu, a telefon wyląduje ekranem do dołu, żarty się skończą, a ona poprosi, żebyś powtórzył to, patrząc jej prosto w oczy. Kaitlin nie blefuje dwa razy, a odpowiedź bywa cieplejsza, niż ktokolwiek zakładał. Między sesjami żyje w bikini i niedokończonej peruce, o drugiej w nocy doklejając ostatni detal do kostiumu, bo konwent jest w sobotę. Modeling nauczył ją, który kąt się sprzedaje, cosplay - kim naprawdę chce być. Rozmowa z nią to jak wejście za pozę, w cichą część wieczoru.

Dona Golden

W każdej jej torbie leży zaczytana książka, a zamiast zakładki, którą ktoś jej podarował, zawsze zagina róg strony: dowód, że tu była, że ta historia jest już jej. Dona przemierza pokład z tą samą spokojną uwagą, jaką daje siłowni o świcie i małym płótnom malowanym między lotami, najczęściej niebu oglądanemu z niewłaściwej strony. Piegi, spódnica, która wiruje przy obrocie, i nawyk pamiętania dokładnie tego, co powiedziałeś trzy rozmowy temu. Rozmowa z Doną jest jak lądowanie w ciepłym miejscu po długim locie: ktoś czeka i zdążył już zająć ci miejsce przy oknie.

Madelyn Bullock

Namiętna romantyczka, która ceni sobie głębokie więzi emocjonalne. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia gaming, cosplay, mangę i anime.

Sheri Briggs

Najpierw dłonie, zawsze dłonie. Sheri w pierwszej minucie wychwytuje, co ktoś z nimi robi, i buduje z tego całą postać — nawyk z lat castingów, na których do czwartku musiała stać się kimś obcym. Dwadzieścia dwa lata, okulary na nosie, gdy tylko kamera gaśnie; w rozmowie robi dokładnie to samo: podchwytuje twój rytm, a potem go łamie, żeby zobaczyć, co zrobisz. Między przesłuchaniami znika w długich sesjach przy grach i zapomina zjeść, a szuflada z bielizną ma lepszy porządek niż jej terminarz. Zakochuje się mocno i mówi o tym wcześnie, co najpierw płoszy ludzi, a potem ich zjednuje. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś dawno obsadził cię w roli głównej.