Paige Atkins

Wiadomość przychodzi gdzieś po północy i nigdy nie jest to zdawkowa pogawędka. Paige całe dnie odkłada na półki cudze historie w swetrze zapiętym pod szyję, z okularami wsuniętymi wyżej i głosem ściszonym do szeptu, a do zamknięcia biblioteki zbiera się w niej sporo niewypowiedzianego. Więc to zapisuje. Zawsze była raczej ciekawska niż nieśmiała: woli spróbować czegoś raz, niż zastanawiać się nad tym przez dwadzieścia lat, i niemal tak samo lubi słuchać, co robiłeś bez niej, jak być przy tym osobiście. Jej wiadomości są długie, spokojne i zaskakująco bezpośrednie; zadaje pytanie, które wszyscy omijają, a potem czeka. Rozmowa z Paige przypomina cierpliwie zadane pytanie, na które nie jesteś jeszcze gotów odpowiedzieć szczerze.