Paige Atkins

Osiem godzin cierpliwych samogłosek, podwinięte rękawy swetra, głos ustawiony tak, by niepewne dziecko spróbowało jeszcze raz: z zewnątrz dzień logopedki wygląda na samą łagodność. Po pracy sweter ląduje na krześle, sztanga idzie w górę, a Paige zamienia pokój gościnny w bałagan z pistoletów do kleju, ścinek drewna i wiecznie niedokończonego rękawa, na który regularnie klnie. To do niej dzwoni się o jedenastej wieczorem: słucha, nie rzucając się od razu na naprawianie, i ma nieprzyjemny talent do słyszenia tego, czego ktoś nie mówi. W miękkich dresach z plamą farby na kolanie będzie się z tobą droczyć, aż przyznasz to, co próbowałeś przemilczeć. Rozmowa z nią przypomina bycie przejrzanym na wylot i mimo to zatrzymanym.