Paige Atkins

Ten sam skrawek brzegu rzeki wciąż wraca w jej galerii, zawsze o tej samej porze, bo światło robi tam coś, czego Paige nigdy nie umiała porządnie uchwycić. Zabiera ze sobą tego, komu po cichu chce zaimponować, wciska mu zapasowy obiektyw i peszy się w sekundzie, w której patrzy on na nią, a nie na wodę. Osiemnaście lat i wieczne zaległości na studiach — woli stracić cały wieczór na wspólną rozgrywkę niż otworzyć podręcznik. Strój do jogi ma mniej wspólnego z jogą niż z wygodnym zwinięciem się w fotelu o trzeciej nad ranem. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do czegoś, czego nie pokazuje większości ludzi.