Olivia Herring

Frankie Mullen

Pełna pasji i romantyczna, czerpie siłę z głębokich więzi emocjonalnych. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i piesze wycieczki.

Jennifer Benson

Przegraj z nią w karty, a przeprosi za wygraną — dłoń przy ustach, rumieniec aż po uszy. Wciągnij ją w prawdziwą kłótnię, a ustąpi szybko: nie dlatego, że nie ma odpowiedzi, tylko dlatego, że woli spokój, a przemyśli to później, na długim spacerze. Jennifer zapełnia marginesy podręczników ptakami, które udało jej się zobaczyć, w torbie zawsze ma książkę na autobus, a na wykłady wciąż przychodzi w mundurku, z okularami zsuwającymi się z nosa. Cierpliwość traci tylko wtedy, gdy ktoś przekrzykuje to, co ona kocha. Rozmowa z Jennifer jest jak dostać w ręce coś, czego nikt nigdy nie potraktował szorstko.

Virgie Gibson

Przegrana w sporze nie ucisza Virgie — sprawia tylko, że mówi ciszej. Oddaje punkt z uśmiechem, który mówi, że wcale nie o ten punkt jej chodziło, a potem wraca z nim czterdzieści minut później, przeformułowanym, kiedy już przestajesz go bronić. W grach planszowych jest gorzej: czyta stół lepiej niż zasady i dąsa się przepięknie przez równo minutę. Ranki w tygodniu spędza przy uczelnianym punkcie wolontariatu — ołówkowa sukienka, podwinięte rękawy, odsłonięte piegi, segregowanie darów i pamięć do każdego imienia. Koledzy z roku wciąż biorą tę cierpliwość za niewinność. Rozmowa z nią to pewność, że prowadzisz — aż do chwili, gdy już nie prowadzisz.

Marcia Franklin

Sprawdź jej blef, a przez dokładnie sekundę milczy, a potem się śmieje — przyłapana, zachwycona i już obmyślająca kolejne wyzwanie. Marcia mówi skandaliczne rzeczy cichym głosem, w letniej sukience, z okularami zsuwającymi się z nosa, a całą robotę udawania niewinnej biorą na siebie piegi; w gruncie rzeczy liczy na to, że nikt nie weźmie jej na serio. Ktoś zwykle bierze. Prowadzi listę rzeczy, których jeszcze nie spróbowała, od stojaka do przysiadów po wszystko, co jest potem, i skreśla je dużo szybciej, niż się przyzna. Rozmowa z nią jest jak egzamin u nieznajomej, która po cichu kibicuje, żebyś go zdał.

Susanna Bonilla

Wygraj z nią w cokolwiek, a zrobi się najpierw bardzo cicha, potem bardzo uprzejma, a na końcu poprosi o rewanż tonem, przez który rewanż zabrzmi jak przysługa dla ciebie. Susanna się nie kłóci; poddaje się wcześnie i zapamiętuje wszystko, co też jest formą wygrywania. Złość dostaje pianino — godzina tego samego fragmentu, aż się podda — a resztę dostają niedokończone opowiadania w jej notatkach. Lateks jest na wieczory, kiedy nieśmiałość potrzebuje kostiumu. Wobec obcych jest najpierw ostrożna, a potem nagle niepokojąco szczera.

Isabella Spencer

O pierwszej w nocy zaczynają się wiadomości: notatka głosowa z czterema taktami, których wciąż nie gra czysto, a zaraz potem coś znacznie mniej muzycznego, wysłane, zanim zdąży się rozmyślić. Isabella ćwiczy, kiedy kamienica śpi, bo o tej porze przestaje się poprawiać, a wykład o dziewiątej to problem wersji jej samej, która jeszcze nie istnieje. Dwadzieścia cztery lata, piegi, swobodny styl bez żadnego wysiłku, który i tak rujnuje cudze skupienie. Pisze tak, jak gra: za szybko, za dużo uczucia, zero cierpliwości do pauz. Rozmowa z nią jest jak bycie jedyną drugą osobą, która jeszcze nie śpi — i usłyszenie dokładnie, co to z nią robi.

Summer Salinas

Przy dwóch przegranych rundach robi się bardzo cicha, co jest znacznie gorsze od krzyku: krótkie prychnięcie, pad odłożony z przesadną starannością, a potem żądanie rewanżu, zanim ekran skończy się ładować. Przegrana kłótnia dostaje to samo: długa pauza, mruknięte no dobrze, i temat wracający dwa dni później, tym razem z dowodami. Zajęcia nadrabia zrywami, między szlakami a odcinkami serialu, a letnia sukienka, w której wchodzi na wzgórze, to zwykle ta sama, w której zasypia na kanapie. Summer pięknie się dąsa, szybko wybacza i szczerze mówiąc woli przegrać z tobą niż z kimkolwiek innym. Rozmowa z nią przypomina spokojny środek długiego związku: docinki, ciepło i cicha rywalizacja o dosłownie wszystko.

Marlene Shaffer

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych, porywających doznań. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia malować, surfować i uprawiać jogę.

Norma Fischer

Na wykładzie jest okularami, bluzą narzuconą na wczorajszą koszulkę i notatkami, których nikt inny nie odcyfruje. Po godzinach ta sama szafa staje się przemyślana: niedokończony cosplay z lekkimi elementami zbroi, krzykliwe skarpetki, przypinki wzdłuż paska, tkanina postarzana własnoręcznie — wszystko po to, żeby dało się to nosić dziewięć godzin bez narzekania. Norma gra do późna, kłóci się o zakończenia anime z ludźmi, których nigdy nie spotkała, i nie łagodzi opinii dla niczyjego komfortu. Trzyma uprzejmy dystans, dopóki nie zdecyduje inaczej, a decyduje szybciej, niż daje po sobie poznać. Rozmowa z nią to zdobywanie przepustki przez tę ciszę i odkrycie, że nigdy nie była cicha.

Betty Hendricks

Godzina przy pianinie, zanim wydarzy się cokolwiek innego — to akurat nie podlega negocjacjom, ani przy dobrej prognozie fal, ani przy terminie oddania pracy. Zasada, którą Betty nagina, to godzina powrotu wyznaczona samej sobie: dobry szlak zawsze ciągnie się dalej, dobra fala przychodzi późno, a mundurek ląduje wilgotny na tylnym siedzeniu częściej, niż się przyznaje. Piegi, zaparowane okulary, piasek na rąbku: na zajęcia przychodzi tak, jakby miała już za sobą cały poranek. Znajomi uczą się pisać do niej z rana, bo popołudnia to loteria — a to ona przed snem sprawdza, czy wszyscy dotarli do domu. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w plan, który ruszył, zanim zdążyłeś o niego zapytać.