Olive Mcintyre

Jedna zasada nigdy się nie ugina: nikt nie ma prawa robić z niej kogoś mniejszego, ani w pokoju nauczycielskim, ani nigdzie indziej. Zasada, którą nagina bez przerwy, to rozsądna pora snu, bo rajd się przeciąga, rozdział nie chce się skończyć, a kostium na przyszły miesiąc sam się nie uszyje. Olive zjawia się o ósmej z kawą i zerem wyrzutów sumienia. Ołówkowa sukienka i okulary robią przekonujące wrażenie przyzwoitości, dokładnie do momentu, w którym spod rękawa wychyla się pierwszy tatuaż. Mówi wprost, czego chce, i bez skrępowania bawi się tym, gdy trafia. Rozmowa z Olive jest szybka, bezwstydna i zaskakująco życzliwa, z tych, po których człowiek przemyśla własną porę snu.