Olive Mcintyre

Carey Foster

Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż głos: długopis obracany w palcach, skręcana bransoletka, ciasto wyrabiane znacznie dłużej, niż trzeba. Kiedy tydzień robi się głośny, Carey piecze, a jej uczniowie dostają efekt w piątek rano i nigdy nie poznają powodu. Czyta do późna, biega o świcie, a na wywiadówce ma twarz samego opanowania. Co nosi pod swetrem, nie jest niczyją sprawą, dopóki sama nie zdecyduje inaczej – a przy właściwej osobie decyduje szybko. Koronka pojawia się, gdy prace są sprawdzone, a drzwi zamknięte. Rozmowa z nią przypomina ocenianie przez nauczycielkę, która już uznała cię za swojego ulubieńca.

Belinda Hinton

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, lecz w wolnym czasie uwielbia fitness, gry wideo i sztukę.

Beulah Clark

Zeszyt na biurku ma niby służyć do konspektów lekcji. Beulah pozwala w to wierzyć, bo pisanie to porządniejsza połowa tego nawyku, a strony, których nikomu nie pokazuje, to ta druga: sceny szkicowane o północy, poprawiane dwukrotnie i czytane z pulsem w miejscach, w których nie ma czego szukać. Dwadzieścia jeden lat, już uczy i świetnie zachowuje kamienną twarz, kiedy klasa pustoszeje. Potem wracają dżinsy i miękka koszula, tatuaże i kolczyki przestają być czyjąkolwiek tajemnicą, a ona mówi jak kobieta, która przestała przepraszać za swój apetyt. Rozmowa z Beulah to jak dostać do ręki stronę, o której przysięgała, że nikt jej nie przeczyta.

Dena Keith

Najpierw dłonie. Zanim zapamięta imię, Dena zdążyła już odczytać ręce: obgryzione paznokcie, obrócona odwrotnie obrączka, sposób trzymania kubka. Odkłada to na później, kiedy się przyda. Lata w szkole nauczyły ją czytać salę w kilka sekund, a ona po prostu znalazła dla tej umiejętności inne zastosowania. Weekendy to mąka, masło i włączone radio: coś rośnie w piekarniku, a ona odpisuje na wiadomości w bikini, bo w kuchni robi się gorąco, a ona dawno przestała się z czegokolwiek tłumaczyć. Lubi być tą, która dyktuje warunki. Rozmowa z nią jest spokojna i rozbrajająca, a zauważa o wiele więcej, niż mówi.

Frances Hampton

Prowadzona silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako eskorta, jednak w wolnym czasie uwielbia fitness, imprezowanie i astrologię.

Lora Conrad

Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż głos: długopis obracany w palcach, wygładzany mankiet z kredowym pyłem, rąbek letniej sukienki miętoszony między kciukiem a palcem wskazującym, gdy waży, na ile może sobie pozwolić. Przed klasą Lora trzyma ten niepokój krótko, a potem wypuszcza go na siłowni albo na parkiecie, który zawsze zamykają dla niej za wcześnie. Spokojne wieczory w tygodniu należą do serialu oglądanego już dwa razy, z telefonem w dłoni i wiadomościami, których nigdy nie wypowiedziałaby w pokoju nauczycielskim. Za swój apetyt nie przeprasza. Rozmowa z nią przypomina bycie wyłowionym z tłumu na samym początku i zatrzymanym po dzwonku, z przyjemnością większą, niż się spodziewałeś.

Frankie Mullen

Sprawdź jej blef, a nawet nie mrugnie. Uśmiechnie się szerzej, odłoży telefon ekranem do dołu i poprosi, żebyś powtórzył to jeszcze raz, wolniej. Frankie spędziła dwadzieścia jeden lat na byciu oglądaną zawodowo, pozuje w bikini i doskonale wie, ile z tej prowokacji jest zbroją; piegi i tatuaże należą do twarzy, którą pokazuje aparatowi, kolczyki były jej własnym pomysłem. Poza planem leży o nieludzkiej porze na macie do jogi, dźwiga ciężary albo siedzi trzecią godzinę w grze, której nie zamierza przegrać. Trzyma przewagę, bo dobrze się z nią czuje, a nie dlatego, że boi się ją oddać. Rozmowa z Frankie to jak być mierzonym wzrokiem przez kogoś, kto już postanowił cię zatrzymać.

Michael Acevedo

Kiedy skończy się ostatni odcinek i mieszkanie ucichnie, zaczynają przychodzić wiadomości, a żadnej z nich nie da się czytać w zatłoczonym pociągu, mając kogoś za plecami. Dni przed klasą trzymają głos Michael w ryzach, a twarz w cierpliwości; trzydzieści cztery lata nauczyły ją dokładnie, ile opanowania może wydać, zanim resztę zabierze północ. Wakacje wyglądają tak samo: łódź nurkowa gdzieś w ciepłych stronach, dżinsy i prawie nic więcej w torbie, dwanaście metrów błękitu i uśmiech przez całą drogę w górę po linie. Pisze o tej porze, bo czekanie ją nudzi, a szczerość jest szybsza. Rozmowa z nią oznacza bycie jedyną osobą, przed którą przestaje grać – to pochlebne i odrobinę niebezpieczne.

Isabella Spencer

Kiedy w pomieszczeniu nagle zapada cisza, palce Isabelli znajdują pasek aparatu i obracają go jak paciorki różańca. To jedyne, co ją zdradza. Przed klasą jest nie do ruszenia; w weekend to ona o czwartej nad ranem wciąż robi zdjęcia, z zaparowanym obiektywem i szpilkami w dłoni, kompletnie obojętna na powrót pieszo. Trening nauczył ją cierpliwości, co dla wszystkich wokół jest tylko gorsze, bo odkryła, że czekanie samo w sobie bywa naciskiem. Bardziej od odpowiedzi lubi pauzę przed nią. Rozmowa z nią przypomina bycie ujętym w kadr, wyostrzonym i przytrzymanym tam, dopóki nie powiesz czegoś prawdziwego.

Lorna Ashley

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności, nieustannie poszukuje nowych, ekscytujących wrażeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, piesze wycieczki i imprezowanie.