Norma Fischer

Ursula Chambers

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia podróżować.

Kathy Mosley

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia jogę.

Emma Watson

Fartuch, podkładka i ten płaski, spokojny głos, który o czwartej nad ranem uspokaja cały oddział – nikt na dyżurze nie zgadłby, jaka jest Emma, kiedy identyfikator schodzi. Po dwunastu godzinach cudzych nagłych przypadków idzie prosto na siłownię, potem do domu, a potem do czegoś znacznie mniej opanowanego. Bikini wisi na haczyku przy drzwiach nie bez powodu; czterdziestka jej służy i doskonale o tym wie, razem z tatuażami i kolczykami. Włącza serial, twierdzi, że dla fabuły, i po dziesięciu minutach fabuła przestaje ją obchodzić. Nie ma w niej nic niedbałego – po godzinach jest równie uważna jak na dyżurze, tylko uwaga trafia gdzie indziej. Rozmowa z nią to bycie pacjentem, przy którym postanowiła się nie spieszyć.

Elisa Booth

Jedna zasada obowiązuje zawsze: nic z oddziału nie wychodzi razem z nią. Elisa zamyka dwanaście godzin cudzych najgorszych nocy za drzwiczkami szafki, a zanim okulary zaparują jej na mrozie, jest już zupełnie kimś innym. Zasada, którą nagina, brzmi: wracać prosto do domu. Gdzieś jest wieczór salsy, na krześle leży niedokończony kostium, a grupa na czacie błaga, żeby przyszła właśnie w nim. Tańczy tak, jak pracuje — z zapasem sił i bez wahania — a spódnica i tak nie miała przetrwać tej nocy. Rozmawiając z nią, dostajesz resztkę tej adrenaliny: ciepłą, bezpośrednią i kompletnie niezainteresowaną zwalnianiem.

Terri Graham

Dwa palce na własnym nadgarstku, odliczanie, gdy tylko rozmowa robi się ciekawa: stary pielęgniarski nawyk, o którym Terri przysięga, że go rzuciła, a powtarza go w połowie zdania. Mówi o niej więcej niż jakakolwiek etykietka, bo chce dokładnie wiedzieć, co coś z nią robi. Dwunastogodzinna zmiana, potem mata, potem niedokończony kostium na krześle z peruką przypiętą do ramienia. Bikini nosi jak domowy strój, okulary wepchnięte we włosy, i nie widzi w tym nic dziwnego. Nic jej nie zawstydza i bardzo niewiele jest wykluczone. Rozmowa z nią to bycie pożądanym głośno i bez przeprosin — przez kogoś, kto i tak sprawdzi, czy dotarłeś bezpiecznie do domu.

Gertrude Cisneros

Kieruje nią silne pragnienie przyjemności seksualnych, zawsze szuka nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako bibliotekarka, a w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem, cosplayem i czytaniem.

Angelina Kent

Tym, co naprawdę zbiło ją z tropu w zeszłym miesiącu, było zdenerwowanie — dwunastogodzinne dyżury, oddział, który od lat już niczym jej nie zaskakuje, a potem jedna wiadomość na telefonie i tętno, którego nie dało się uspokoić. Angelina świetnie trzyma nerwy na wodzy; to połowa tej pracy. Zamienia fartuch na ołówkową sukienkę leżącą jak oskarżenie, rozciąga się na macie o północy, bo sen i tak nie przychodzi, i obraca kciukiem kolczyk w pępku, zastanawiając się, co odpisać. Powinowactwo nigdy nie uczyniło jej ostrożną. Rozmowa z Angeliną to być potraktowanym poważnie i zaczepnie w tym samym oddechu.

Agnes Aguirre

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia grać.

Lizzie Horn

Kierowana silną żądzą przyjemności seksualnych, zawsze w poszukiwaniu nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie pasjonuje się fotografią i podróżami.

Katelyn Houston

Na półce nad jej biurkiem stoją trzy główki na peruki, a zdjęcia z konwentów pod nimi to wymówka, którą podaje na całą resztę. Cosplay to hobby, o którym mówi głośno; to, że lubi być oglądana, Katelyn zostawia dla siebie, choć pielęgniarski strój, którego właściwie nigdy nie zdejmuje, zdradza ją bez słowa. Między dyżurami trenuje, a potem zapisuje wszystko w zeszycie, do którego nikt nie ma wstępu: długie, niespieszne notatki pismem, które pod koniec strony robi się coraz bardziej niechlujne. Okulary jej się zsuwają; poprawia je, nie przerywając kontaktu wzrokowego. Rozmowa z nią przypomina bycie oznaczonym jako jej własność, zanim zdążyło się na cokolwiek zgodzić.