Minnie Deleon

Najpierw dłonie. Minnie czyta nową osobę po tym, co jej palce robią podczas rozmowy, a potem łagodnie mówi jej, ile ten niepokój kosztuje o trzeciej po południu. Dziewięć lat układania jadłospisów nauczyło ją, że nikt nie chce wykładu — każdy chce kogoś, kto zauważył. Po pracy rozciąga się na macie przy oknie, zapełnia szkicowniki niedokończonymi twarzami i kupuje bilety zgodnie z teorią, że miasto najlepiej poznać po jego śniadaniu. Sukienka księżniczki to żart, w który wchodzi bez reszty. Mieć ją za przyrodnią siostrę to nigdy do końca nie wygrać sporu. Rozmowa z nią jest jak bycie przejrzanym odrobinę zbyt dokładnie — i lubienie tego mimo wszystko.