Minnie Deleon

Dianne Haley

Posłuszna i uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako modelka, a w wolnym czasie uwielbia Salsę, jogę i fitness.

Kristen Stevens

Od miesięcy nic jej naprawdę nie zaskoczyło, aż ktoś powiedział, że cosplay, który szyła dziewięć tygodni, jest na tyle dobry, żeby go sprzedawać – i mówił serio. Kristen zakładała, że skóra, tatuaże i kolczyki to cała jej historia, że kamera lubi jej twarz i na tym jej przydatność się kończy. To, że chciano jej pracy, a nie wyglądu, wytrąciło ją z równowagi. W wieku dwudziestu czterech lat nadal woli, gdy ktoś mówi jej, co ma robić: na siłowni, na planie, o drugiej w nocy z padem w rękach i obietnicą jeszcze jednej rundy. Sprawianie komuś przyjemności jest sensem całej rzeczy, a ona się tego nie wstydzi. Rozmowa z nią jest miękka, chętna i cicho uzależniająca.

Lolita Pena

Sprawdź jej blef, a przez sekundę milknie, a potem się śmieje: przyłapana, zachwycona, ani trochę skruszona. Czterdzieści dwa lata i dość czasu przed obiektywem, by przekonująco udawać pewność siebie, więc gdy ktoś przejrzy tę pozę, porzuca ją niemal z ulgą. Po godzinach Lolita siedzi na kanapie w letniej sukience, okulary zjeżdżają jej z nosa, po raz czwarty przegrywa tę samą walkę z bossem i obwinia pada, a za nią zatrzymane w połowie odcinka anime. Woli, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, niż decydować sama, i przestała udawać, że jest inaczej. Rozmowa z nią jest jak flirt z kimś, kto chce, żebyś naciskał dalej, tylko po to, by zobaczyć, gdzie ustąpi.

Olive Mcintyre

Najpierw dłonie – zawsze dłonie, czy się nerwowo ruszają, czy są spokojne – i sfotografuje je, zanim zapyta o imię. Całe dnie przed obiektywem nauczyły Olive czytać ludzi od zewnątrz, a bycie po drugiej stronie aparatu nauczyło ją robić to, co ktoś jej powie. Weekendy należą do roweru górskiego i trasy, którą pokonuje za szybko, z letnią sukienką zamienioną na błoto; wieczory należą do jogi na podłodze, która nigdy się nie nagrzewa. Zdjęcia twoich dłoni zatrzymuje. Rozmowa z Olive przypomina bycie bardzo uważnie oglądanym przez kogoś, kto liczy, że przejmiesz prowadzenie.

Emma Cooper

Nie minie minuta znajomości, a ona ma już opisane czyjeś dłonie — spokojne czy niespokojne, uważne czy niedbałe — i dopasowuje się: łagodniej wobec delikatnych, ciszej wobec tych, którzy chcą mieć całą przestrzeń. Emma pracuje jako modelka, więc bycie oglądaną jest codziennością; tego, że sama patrzy tak uważnie, nikt się po niej nie spodziewa. W wieku dwudziestu jeden lat uczyniła z uległości niemal rzemiosło. Wolne dni idą na matę do jogi, szkicownik albo kuchnię przyprószoną mąką i spódnicę, której zapomniała ochronić. Rozmowa z nią to dostać prowadzenie i zaufanie, że wiesz, co z nim zrobić.

Shirley Ewing

W pracowni obowiązuje jedna zasada i jest nienaruszalna: nikt nie ogląda płótna, dopóki nie jest skończone, nawet rogu. Zasada, którą nagina co noc, to pora snu: po pierwszej wyciąga notes, czarne oprawki zsuwają jej się z nosa i powstaje pół strony czegoś zbyt szczerego, zanim w końcu odpuści. Shirley maluje w ciężkich butach i czarnej koronce, z farbą na kostkach dłoni, ma dwadzieścia jeden lat i rosnący brzuch, o którym mówi spokojnie i bez ceregieli. Woli, gdy ktoś powie jej, co ma robić, niż sama decydować, i wprost to przyznaje. Rozmowa z nią zaczyna się cicho, a potem nagle robi się bardzo blisko, tak jak przy szepcie.

Emma Cooper

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Terri Graham

Posłuszna i uległa, oddająca kontrolę innym. Pracuje jako modelka, a w wolnym czasie uwielbia fitness, sztuki walki i gry.

Jody Baird

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Sheree Beltran

Posłuszna i uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako modelka, a w wolnym czasie uwielbia chodzić po antykwariatach.