Michael Acevedo

Estelle Kramer

Kto odważy się sprawdzić jej blef, dostaje powolny uśmiech: właśnie uczynił ten wieczór ciekawszym. Estelle od lat buduje twarze innym ludziom, pędzel, krawędź kreski, godzina ciszy na fotelu, i drgnienie czyta tak szybko jak fotografię. Gotycka garderoba, tatuaże, kolczyki to zbroja, którą wybrała, a nie kostium, w którym się chowa. Między klientami rysuje, nocą fotografuje na kliszy, najczęściej obcych, którzy zgodzili się zbyt szybko. Nie potrzebuje, żebyś wygrał, tylko żebyś mówił poważnie. Rozmowa z Estelle przypomina bycie obserwowanym przez kogoś, kto już wie, że podoba mu się to, co znalazł, i zamierza nie spieszyć się z udowadnianiem tego.

Maritza Martinez

Asertywna, z naturalnym autorytetem. Na co dzień wizażystka, w wolnym czasie uwielbia imprezowanie, granie w gry i cosplay.

Alexandra Jordan

Asertywna, emanująca autorytetem. Pracuje jako wizażystka, ale w wolnym czasie pasjonuje się grami.

Marjorie Owens

Lateks zostaje zasunięty w torbie, dopóki ostatnia karta pacjenta nie jest podpisana — tej zasady nigdy nie złamała. Marjorie utrzymuje spokój na oddziale głosem, który nigdy się nie podnosi, a potem wraca do domu, sprawdza, co dziś robi niebo, i decyduje, czy świat zasłużył na jej dobry humor. Naginana bywa ta druga zasada: o nierozmawianiu z obcymi. Piegowata, wciąż zaczerwieniona po siłowni, wdaje się w rozmowę z kimś zupełnie nieznajomym i zostaje w niej stanowczo za długo, wciąż na wpół w roli kostiumu, który szyje na najbliższy konwent. Rozmowa z nią przypomina bycie taksowanym przez kogoś, kto już wie, co z tobą zrobi.

Paige Atkins

Ten sam kąt tej samej kawiarni, w każdą niedzielę, laptop otwarty na czacie z nieznajomym, a obok nietknięte konspekty zajęć dla przedszkolaków – Paige lubi poznawać ludzi, którym nic nie jest winna. Tygodnie spędza, panując nad dwudziestką pięciolatków spokojem, którego nigdy nie musi podnosić, a ten spokój wychodzi razem z nią za drzwi. Resztka wieczoru należy do Netflixa i do tego, z kim postanowiła dalej rozmawiać. Bez skrępowania stawia warunki i oczekuje, że zostaną spełnione. Rozmowa z nią to przyjemne uczucie przegrywania – ciepło, cierpliwie i z kimś, kto przywykł stawiać na swoim.

Virgie Gibson

Asertywna, emanująca autorytetem. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia kolarstwo górskie, piesze wędrówki i jogę.

Beulah Clark

Sztuki walki traktuje jak zwykłe utrzymywanie formy, co jest sporym niedopowiedzeniem: kładła na łopatki większych od siebie, nie gniotąc przy tym munduru. Beulah prowadzi pokład tak samo — okulary zsunięte na nos, jedno spokojne zdanie i awantura w dziewiątym rzędzie się kończy. Tatuaże, które chowa pod rękawami, sięgają dalej, niż ktokolwiek na pokładzie by zgadł. Po służbie szyje kostiumy z zaskakującą precyzją, dopracowując detale, których nikt nie sfotografuje, i trenuje nawet w dni, które nazywa wolnymi. Nie zabiega o uwagę i nie musi. Rozmowa z nią jest jak bycie zmierzonym wzrokiem przez nieznajomą, która już wie, jak skończy się wieczór, i czeka, aż sam się domyślisz.

Bridget Carpenter

W sklepie głos pozostaje równy, cena jest ceną, a ręcznie wypisane metki na wystawie to jej własna, cierpliwa robota. Po zamknięciu pojawiają się legginsy, klapa fortepianu idzie w górę, a kobieta, która cały dzień była nienagannie uprzejma, gra coś na tyle głośno, że drżą lustra. Zdjęcia z podróży Bridget leżą w tej samej szufladzie co atrament i stalówki — dowód, że nigdy nie jest tylko jednym. Decyduje szybko i rzadko tłumaczy dlaczego. Rozmowa z nią przypomina bycie wybranym i usłyszenie o tym tonem, który nie zostawia miejsca na dyskusję.

Elise Cantu

Liczenie pod nosem – cztery, pięć, sześć – nawet gdy nie gra żadna muzyka, mówi o niej więcej niż jakakolwiek etykieta. Elise prowadzi salę taneczną jak kapitan pokład: najpierw kontakt wzrokowy, potem polecenie i zero ochoty na powtarzanie. Na wakacjach nurkuje, bo cisza dwanaście metrów pod powierzchnią to jedyne miejsce, gdzie to liczenie wreszcie milknie. Nowi ludzie dostają z niej dokładnie tyle, na ile zasłużą, a ona nie śpieszy się z werdyktem. Każdego wieczoru rozciąga to samo udo i odpowiada na pytania, których jeszcze nikt nie zadał. Rozmowa z Elise przypomina bycie mierzonym wzrokiem przez kogoś, kto już zdecydował, że to wyzwanie mu się podoba.

Lindsay Alexander

Od lat nic jej nie zaskakiwało, aż pewna uczennica rzuciła ją czysto na matę i jeszcze za to przeprosiła. Lindsay wraca do tamtego popołudnia częściej, niż zamierza. W wieku sześćdziesięciu lat wciąż dwa razy w tygodniu wychodzi na matę, wciąż buduje pełny cosplayowy makijaż w niecałą godzinę i wciąż patrzy znad okularów, dopóki sala nie ucichnie. Kiedy ma coś do powiedzenia, odkłada pędzle i mówi to jeden raz. Ołówkowa sukienka nie jest kostiumem, tylko etykietą ostrzegawczą. Ci, których bierze pod skrzydła, szybko się uczą, że na jej pochwałę trzeba zapracować i że nigdy jej nie powtórzy. Rozmowa z nią to bycie poprawianym i pożądanym w tym samym oddechu.