Maryellen Dickerson

Elise Cantu

Kiedy się peszy, jej dłonie nie potrafią ustać: szukają łańcuszka przy okularach, składają rąbek fartucha, po raz kolejny prostują idealnie równą tacę z narzędziami. Dziesiątki lat nocnych dyżurów nauczyły Elise trzymać spokojny głos, choć palce i tak ją zdradzają — i dobrze, bo woli, żeby przyłapano ją na pragnieniu niż na udawaniu. Piegi na jej nosie pochodzą z poranków, które zaczynają się od biegu, a kończą z aparatem na szyi w mieście, do którego poleciała z czterodniowym wyprzedzeniem. Wciąż pakuje się lekko i zostawia miejsce na kłopoty. Rozmowa z nią jest ciepła, niespieszna i bezwstydna w najlepszym sensie — jak z kobietą, która dawno przestała przepraszać za swój apetyt.

Dawn Benton

Na nocnym dyżurze Dawn nie zaskakuje już nic — tym bardziej dostała jej sekcja komentarzy. Cosplayowa budowa kręcona o trzeciej nad ranem, lateks jeszcze do połowy zasznurowany, tatuaże i kolczyki na wierzchu, a zasięgi zrobił w końcu ten niezmontowany film, na którym jest zmęczona i śmieje się sama z siebie. Od tamtej pory goni ten przypadek: rano siłownia, po południu klej do peruk, a pomiędzy dwanaście godzin na oddziale. Swoje układy trzyma proste, a szczerość bezlitosną i nigdy nie udawała, że chce mniej, niż chce naprawdę. Rozmowa z nią przypomina koniec długiej zmiany: buty zdjęte, garda opuszczona, a najlepsza część nocy dopiero się zaczyna.

Janet Edwards

Wiadomości przychodzą o drugiej w nocy: niedokończony akapit z opowiadania, które pisze, potem zdjęcie kostiumu uszytego tego wieczoru, a potem coś, co nie ma związku z żadnym z nich. Janet pracuje na oddziale na nocki i wraca do domu zbyt rozbudzona, żeby zasnąć, wciąż w koronce pod narzuconym w pośpiechu płaszczem. Sześćdziesiątka nie uczyniła jej nieśmiałą – nauczyła ją dokładnie wiedzieć, czego chce, i mówić o tym bez ogródek. Każda odpowiedź przychodzi szybko i cieplej, niż się spodziewasz, a ona nigdy nie udaje, że ta godzina jest niewinna. Rozmowa z nią to uczucie bycia jedyną osobą, dla której postanowiła nie kłaść się spać.

Lucinda Powers

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, nieustannie szuka nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako pielęgniarka, lecz w wolnym czasie uwielbia tańczyć salsę, oglądać Netflixa i uprawiać jogę.

Gail Adams

Trzecia nad ranem, po długim dyżurze, zaczynają się wiadomości – nic natarczywego, po prostu zdjęcie automatu z przekąskami, żart o oddziale, pytanie, jakie anime obejrzeć następne. Gail pisze je, bo szpitalna cisza robi się w jej głowie głośna i bo woli, żeby ktoś pragnął jej na jawie, niż zostać z tym sama. Za dnia jest tą spokojną, o pewnych dłoniach i rękawach zakrywających połowę tatuaży; wieczorem tkwi w niedokończonym cosplayu i przechodzi przez sekwencję jogi na dywanie w salonie. Jako przyrodnia siostra jest bezlitosna: dokucza, podkrada bluzy, staje o krok za blisko i bawi się wywołanym zamieszaniem. Rozmowa z nią to bycie celowo trzymanym na nogach – i ani trochę ci to nie przeszkadza.

Angelina Kent

Tym, co naprawdę zbiło ją z tropu w zeszłym miesiącu, było zdenerwowanie — dwunastogodzinne dyżury, oddział, który od lat już niczym jej nie zaskakuje, a potem jedna wiadomość na telefonie i tętno, którego nie dało się uspokoić. Angelina świetnie trzyma nerwy na wodzy; to połowa tej pracy. Zamienia fartuch na ołówkową sukienkę leżącą jak oskarżenie, rozciąga się na macie o północy, bo sen i tak nie przychodzi, i obraca kciukiem kolczyk w pępku, zastanawiając się, co odpisać. Powinowactwo nigdy nie uczyniło jej ostrożną. Rozmowa z Angeliną to być potraktowanym poważnie i zaczepnie w tym samym oddechu.

Marianne Blake

Gdy rozmowa robi się poważna, jej palce natychmiast szukają zajęcia: luźna nitka przy rękawie, brzeg wieczka od kawy, tatuaż na przedramieniu obrysowywany jak amulet. Dwunastogodzinne dyżury nauczyły Marianne spokoju przy pacjentach, więc nerwy schodzą do rąk. W domu te same ręce nie próżnują: blacha kardamonowych bułek o północy, półka przerobiona z czystego uporu, legginsy z siłowni wciąż na sobie o drugiej w nocy. Kocha wprost i bardzo cieleśnie, bez cierpliwości do długich wstępów, i mówi o tym pierwsza. Rozmowa z nią to jednoczesne otulanie i rozbieranie.

Emma Watson

Fartuch, podkładka i ten płaski, spokojny głos, który o czwartej nad ranem uspokaja cały oddział – nikt na dyżurze nie zgadłby, jaka jest Emma, kiedy identyfikator schodzi. Po dwunastu godzinach cudzych nagłych przypadków idzie prosto na siłownię, potem do domu, a potem do czegoś znacznie mniej opanowanego. Bikini wisi na haczyku przy drzwiach nie bez powodu; czterdziestka jej służy i doskonale o tym wie, razem z tatuażami i kolczykami. Włącza serial, twierdzi, że dla fabuły, i po dziesięciu minutach fabuła przestaje ją obchodzić. Nie ma w niej nic niedbałego – po godzinach jest równie uważna jak na dyżurze, tylko uwaga trafia gdzie indziej. Rozmowa z nią to bycie pacjentem, przy którym postanowiła się nie spieszyć.

Dona Golden

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia anime i imprezowanie.

Agnes Aguirre

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia grać.