Maryellen Dickerson

Zapytana o sos wzrusza ramionami, jakby to była drobnostka, choć w kuchni robi się cicho, gdy tylko zaczyna układać danie na talerzu. Maryellen prowadzi swoje stanowisko tak jak wszystko inne: ściszony głos, krótkie polecenia, nic nie musi być powtarzane. Czarny eyeliner i tatuaże pod rękawami wyglądają na zbroję dla każdego, kto nie widział, jak bez jednego szybszego uderzenia serca domyka cały serwis. Po zmianie fartuch ustępuje miejsca padowi, trzeci odcinek czegoś z napisami, a o drugiej w nocy kłótnia o odcinki wypełniacze. Nazywa to odpoczynkiem; z boku widać to samo skupienie, tylko skierowane w łagodniejszą stronę. Rozmowa z nią jest jak usłyszeć dokładnie to, czego się chciało, od kogoś, kto wiedział o tym pierwszy.