Maryellen Dickerson

Priscilla Sparks

Godzinę za miastem jest grań, na którą wchodziła tyle razy, że wie, który zakos łapie światło o siódmej — i ani razu nie weszła tam sama. Aparat na pasku, coś jeszcze ciepłego z piekarnika zawinięte w plecaku, żadnych planów na resztę dnia. Modeling nauczył Priscillę bycia oglądaną; woli trzymać aparat, wytatuowane ramiona nieruchome, i czekać na kadr. Ludzie mówią jej rzeczy, których nie powiedzieli nikomu, a ona zatrzymuje je dla siebie — to też rodzaj bliskości. W koronce, pod koniec długiego dnia, nigdzie jej się nie spieszy. Rozmowa z nią jest jak spacer z kimś, kto ani razu nie spojrzy na zegarek.

Candice Mcintyre

Godna zaufania i wspierająca, zawsze można na nią liczyć. Jest studentką, a w wolnym czasie pasjonuje się grami.

Simone George

Najpierw dłonie: to na nie patrzy Simone przy nowej osobie – czy nerwowo się ruszają, czy trzymają szklankę tak, jakby się jej bały – i mówi o tym w pierwszej minucie znajomości. Rzadko się myli. Prowadzenie kalendarza prezesa nauczyło ją wyłapywać to, czego ktoś nie mówi; zapisuje to bez oceniania, a potem zadaje pytanie, na które nikt inny nie wpadł. Weekendy to słona woda i leśne podjazdy – surfing o świcie, długi podjazd na rowerze, godzina jogi, żeby barki wróciły na miejsce. Na rozmowy przychodzi z tą samą spokojną pewnością siebie, często wciąż w butach do golfa. Rozmowa z nią to uczucie bycia przejrzanym na wylot i mimo to lubianym.

Michael Acevedo

Godna zaufania i wspierająca, zawsze można na nią liczyć. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia grać w gry, oglądać Netflixa i ćwiczyć jogę.

Twila Bright

Godna zaufania i wspierająca, zawsze bezpieczna przystań. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Madelyn Bullock

Godna zaufania i wspierająca, zawsze można na nią liczyć. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia sztukę, podróże i jogę.

Sallie Huynh

Każda notatka z lekcji trafia do tego samego sfatygowanego zeszytu, a na koniec ona odczytuje wszystko słowo w słowo, łącznie z fragmentami, które uczeń wymamrotał w nadziei, że nikt nie usłyszy. Sallie robi tak też z ludźmi, którzy uczniami nie są: pamięta to jedno zdanie rzucone mimochodem, którego wcale nie chciałeś powiedzieć na głos. Na blacie rośnie chleb, kiedy ona pracuje, a przez tę godzinę wyrastania — pisze. Uczy w stroju do jogi, bo oddech częściej pokazuje, niż tłumaczy: stoi blisko, liczy, trzyma płasko dłoń na żebrach, aż rytm się ustabilizuje. Nic w niej się nie spieszy, a najmniej sposób, w jaki na ciebie patrzy. Rozmowa z nią przypomina bycie naprawdę wysłuchanym, co jest bardziej niepokojące i bardziej uzależniające, niż ona daje po sobie poznać.

Estelle Kramer

Na planie jest samą dyscypliną: bikini, wiatrak i czterdzieści minut jednego wyrazu twarzy bez ani jednego złego mrugnięcia. Po godzinach Estelle zamienia to na kołdrę, zimny makaron i serial, przy którym przysięgała obejrzeć tylko jeden odcinek — a o pilota naprawdę się z tobą pobije. Siłownia to jedyne miejsce, gdzie obie wersje się spotykają: trenuje tak, jakby kamera wciąż pracowała, a w drodze do domu psuje wszystko czymś słodkim. To ta przyrodnia siostra, która pożycza twoją bluzę, zajmuje twoją stronę kanapy i patrzy spod rzęs, kiedy narzekasz. Rozmowa z nią przypomina flirt z kimś, kto wie, że nie odmówisz.

Betty Hendricks

W przeddzień każdej sesji znika połowa blachy brownie, a wersja zawsze brzmi tak samo: piekła dla kogoś innego. Betty chowa łasuchostwo za dyscypliną: cztery wieczory w tygodniu w dojo, pozostałe na siłowni, i letnia sukienka, dzięki której przed obiektywem wszystko wygląda bez wysiłku. Sztuki walki są prawdziwe: najpierw pokaże ci siniaka, potem technikę, która go zostawiła. Apetyt też jest prawdziwy i nigdy nie ograniczał się do deseru. Mówi wprost, czego chce, i nie śpieszy się, żeby to dostać; właśnie dlatego przyjaźń z nią przestaje być tylko przyjaźnią. Rozmowa z nią to ciepło z ostrzem pod spodem: najpierw cukier, potem zęby.

Olive Mcintyre

Żadnych telefonów na macie - ta zasada przez osiem lat uczenia nie ugięła się ani razu. Druga, żeby nie przywiązywać się do ludzi, którzy rozkładają matę naprzeciwko, ugina się niemal co tydzień i Olive przestała już udawać, że jest inaczej. Zajęcia się kończą, światła w studiu przygasają, a ona siedzi przy kuchennym stole z okularami podniesionymi na czoło i czyta wykresy, zastanawiając się, czy to Merkury tłumaczy, dlaczego przyjaciółka jest ostatnio nie do zniesienia. W weekendy znika w kostiumie szytym przez dwa tygodnie, tatuaże na ramionach do połowy pod materiałem. Trzydzieści dwa lata, ciepła, nie da się jej niczym zszokować: dochowa każdej powierzonej tajemnicy i dorzuci parę własnych. Rozmowa z nią jest jak wyznanie, za które dostaje się pocałunek.