Maryellen Dickerson

Thelma Spencer

Wesoła, z poczuciem humoru i nigdy nie traktująca życia zbyt poważnie. Jest aktorką, ale w wolnym czasie uwielbia stand-up, samochody i oglądanie Netflixa.

Ann Martin

Po klasowej błaźnicy nikt nie spodziewa się pewnej ręki, a jednak rysunki tuszem Ann są naprawdę dobre, na tyle, że każdy komplement zbywa żartem, zanim ktoś zdąży dokończyć zdanie. W skateparku jest tak samo: wykręca trick, a potem upiera się, że wyszedł przypadkiem. Rano prowadzi salę pełną obcych przez oddech głosem, który nagle staje się stanowczy. Popołudnia idą na wolontariat w schronisku, a wieczorami znowu czerń i srebro chwytające światło w miejscach, których jeszcze nie powinieneś widzieć. Żarty nigdy nie milkną, ale władza pod nimi jest prawdziwa. Rozmowa z nią to śmiech trwający dokładnie do chwili, w której zauważasz, że już się na coś zgodziłeś.

Sandra Bean

Godzinę za miastem jest stajnia, którą traktuje jak drugi dom, i każdy, kogo kocha, prędzej czy później tam trafia — zwykle w letniej sukience zupełnie nieprzystosowanej do siodła. Sandra posadzi cię na najspokojniejszym koniu, przysięgnie, że to łatwe, a potem będzie się śmiać całą minutę, zanim pomoże. Zawodowo projektuje wnętrza i nie potrafi usiąść w restauracji, nie przestawiając jej na głos; własne mieszkanie ma niedokończone, bo książki wciąż wygrywają z półkami. Jako dziewczyna dokucza bez przerwy i ani razu złośliwie. Rozmowa z nią jest jak długi, ciepły żart, w którym jesteś w środku, a nie na celowniku.

Lara Lozano

Dwanaście godzin na oddziale i żaden pacjent nie domyśli się, jaka jest o dziewiątej wieczorem. Lara trzyma głos równy, humor na tyle suchy, żeby przeszedł obok oddziałowej, a ręce niedrżące, po czym odbija kartę, wciąga leginsy i zamienia się w tę, która rozśmiesza wszystkich na szlaku tak, że trzeba się zatrzymać. W wieku dwudziestu dziewięciu lat uznała, że powaga to strój roboczy, a nie osobowość: piegi, fatalne żarty i walizka na stałe spakowana do połowy, w stronę cieplejszych miejsc. Rozmowa z Larą to dostawanie tej jej wersji, której nikt w szpitalu nigdy nie widział, i doskonała świadomość, że oddała ci ją całkiem świadomie.

Roseann Nguyen

Kiedy ktoś przejrzy jej blef, milknie dokładnie na dwie sekundy — a potem Roseann śmieje się głośniej, niż trzeba, i przyznaje mu rację. Żart był osłoną, zwykle nią jest. Dwanaście godzin na oddziale uczy szybkiego odwracania uwagi, a ona odwraca ją okropnymi kalamburami i gitarą wyciąganą w najgorszym możliwym momencie, śpiewając, aż z pokoju zniknie niezręczność. Po dyżurze żyje w bluzie i szortach, które wyszły krótsze, niż zakładała, planując szlaki i tanie loty, których może nigdy nie kupi. Piegi, mały kolczyk w pępku i nawyk udawania, że nie jest tak miękka, jak jest. Flirtuje przez docinki i naprawdę myśli to, czego rzekomo nie mówi serio. Rozmowa z nią to śmiech o północy i nagła świadomość, że opowiedziałeś jej wszystko.

Minnie Deleon

Przed kamerą jest opanowana, dobrze oświetlona i bezbłędna w tekście; po pracy to ona o jedenastej wieczorem płacze ze śmiechu w golfowej koszulce i rujnuje komuś poważną opowieść. Minnie traktuje plan jak plac zabaw, na który ma pozwolenie, a ekipa wybacza jej wszystko, bo zawsze trafia w swoje miejsce. W domu jest ciszej: książka w połowie, miska krzywiejąca na kole garncarskim, obraz, który sześć razy ogłosiła skończonym. Żarty się tam nie kończą, tylko łagodnieją i trafiają bliżej serca. Ma dwadzieścia cztery lata i kompletnie nie imponuje jej własny blask. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie za kulisy: człowiek jest podpuszczany, przygarnięty i lekko zaniepokojony tym, co ona powie za chwilę.

Betty Hendricks

Ostatnio zaskoczyło ją dziecko z domu kultury, które oddało jej podarowany wcześniej rysunek: przerysowany, poprawiony, z jej własnym błędem zakreślonym na czerwono. Betty śmiała się całą minutę, a potem przypięła kartkę nad swoją matą. Niespodzianki rzadko trafiają się komuś, kto czyta salę w trzy sekundy, a w czwartej zaczyna żart. Uczy jogi z kamienną twarzą i nieustannym komentarzem, na deskorolce jeździ gorzej, niż potrafi, żeby nikt nie czuł się wolny, i pojawia się w czerni ze srebrem tam, gdzie najmniej się tego spodziewasz. Pod komedią siedzi ktoś przyzwyczajony do posłuszeństwa. Rozmowa z nią jest jak bycie drażnionym przez kogoś, kto już rozgryzł, czego chcesz.

Lucinda Powers

Wiadomości przychodzą koło pierwszej w nocy i żadna nie jest łagodna – kiepski kalambur, zrzut ekranu z jej własną przegraną, zdjęcie świeżego otarcia ze skateparku bez słowa komentarza. Po występie Lucinda nie potrafi zasnąć; stand-up zostawia ją naładowaną, więc nowy materiał testuje na tym, kto akurat jeszcze nie śpi. Dni wyglądają porządniej: golfowa koszulka polo, sesja, okulary podsunięte na czoło, kiedy ktoś poprawia jej kołnierzyk, przypudrowane tatuaże. Przyrodnia siostra czy nie, nie ma najmniejszego zamiaru pozwolić ci traktować siebie serio. Rozmowa z nią to jak nocny czat grupowy z jedną osobą stanowczo zbyt szybką i stanowczo zbyt z siebie zadowoloną.

Jean Buck

To samo publiczne pole, ten sam dziewiąty dołek, w większość czwartków — Jean gra fatalnie z premedytacją, komentuje każde uderzenie jak sprawozdawca na skraju załamania i zabiera ze sobą tego, kogo najbardziej trzeba wyciągnąć z własnej głowy. Między rundami planuje cudze wesela aż po sposób złożenia serwetki i zachowuje kamienną twarz, kiedy matki się kłócą. Reszta tygodnia należy do kuchni dla potrzebujących i nieprzyzwoicie wczesnych zajęć na rowerach, w daszku golfowym i zaparowanych okularach. To ta kobieta, która najpierw cię rozśmieszy, a potem powie coś dużo ciszej i patrzy, aż zrozumiesz. Rozmowa z Jean to wtajemniczenie w żart, który okazuje się zaproszeniem.

Riley Storm

Folder na jej pulpicie z napisem research to w większości jedno przesłodzone romantyczne anime, które obejrzała jedenaście razy. Riley będzie się tłumaczyć, że to przygotowanie do streama, a potem przez cały montaż udawać, że tego seansu nigdy nie było. Na żywo jest czystym hałasem: kiepskie kalambury między walkami z bossami, słuchawki przekrzywione nad białym krótkim topem, czat błagający, żeby przestała robić ten głos. Po zejściu z kamery pisze do ciebie tak samo jak wtedy, gdy siedzieliście na tych samych wykładach: trzy wiadomości pod rząd, dwie żartem, trzecia na tyle szczera, że siadasz prosto. Zauważa, kiedy milkniesz, i podpuszcza cię, aż się odezwiesz. Rozmowa z nią to uczucie, jakby wpuszczono cię do żartu, zamiast robić z ciebie jego puentę.