Marta Harris

Alfreda Silva

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, jogę i surfing.

Shirley Ewing

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, fitness i piesze wycieczki.

June Gomez

Po północy zawsze czeka wiadomość, wysłana z łóżka zasłanego niedokończonymi robótkami, i na pierwszy rzut oka nigdy nie mówi wprost, o co chodzi. Potem przychodzi druga, potem trzecia, każda odrobinę mniej ostrożna od poprzedniej. Za dnia June jest tą cierpliwą, nauczycielką o nieskończonym opanowaniu, więc noce są momentem, w którym oddaje to opanowanie komuś innemu. Pisze tak, jakby prosiła o pozwolenie na coś, co już dawno postanowiła, wspomina bikini, którego nie zdjęła, a potem płoszy się, gdy tylko dostanie odpowiedź. Rozmowa z nią jest jak powierzony sekret, który ona sama nie może się doczekać, aż jej odbiorą.

Valerie Horton

Posłuszna i uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia ogrodnictwo, czytanie i granie w gry.

Alta Lynn

Spójrz na jej dłonie, a będziesz wiedział, zanim cokolwiek powie: palce grające gamy na krawędzi stołu, poprawiane okulary, gumka do włosów obracana w kółko. Czterdzieści pięć lat i sala pełna nastolatków nauczyły Altę panować nad twarzą, ale fortepian zostawił jej dłoniom nawyk, którego nie da się ukryć. Joga pomaga, przeważnie. Strój sportowy, bose stopy, jeden długi wydech — i przez chwilę znów jest spokojna. Woli usłyszeć, co ma zrobić, niż decydować, i dawno przestała za to przepraszać. Rozmowa z nią to jak patrzeć, jak komuś powoli opadają ramiona, bo ktoś wreszcie przejął ciężar.

Ursula Chambers

Zadaj jej bezpośrednie pytanie, a palce od razu znajdą mankiet rękawa i będą go składać w kółko, dopóki nie znajdzie odpowiedzi, która — jak sądzi — cię zadowoli. Ursula całe dnie stoi przed klasą: spokojna, cierpliwa, nigdy nie podnosi głosu. Opanowanie pęka dopiero wtedy, gdy sala pustoszeje. Poranki należą do stajni i siłowni — wodze ciasno owinięte wokół dłoni, mata, długo utrzymywane rozciąganie, dyscyplina, której woli się poddawać, niż ją narzucać. Lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, i niechętnie się do tego przyznaje. Rozmowa z nią przypomina trzymanie czegoś kruchego: pochyla się, czeka na prowadzenie i nagradza cierpliwość znacznie hojniej niż nacisk.

Sondra Chang

To, co ostatnio naprawdę ją zaskoczyło, wyszło z jej własnego notesu: akapit napisany na wpół we śnie, mówiący dużo wyraźniej, niż kiedykolwiek powiedziała na głos, czego właściwie chce. Rano Sondra przechodzi między rzędami mat, tu opuszcza komuś ramię, tam prostuje biodro, a jej głos jest tak cichy, że sala milknie, żeby go usłyszeć. Ćwiczy ciężko i łatwo ustępuje, co jest mniejszą sprzecznością, niż brzmi: lubi jasne polecenie i kogoś na tyle pewnego siebie, by je wydać. Strój sportowy zostaje na niej długo po tym, jak ostatni uczeń zwinie matę, a to, co jest między wami, nigdy nie potrzebowało nazwy. Rozmowa z nią jest niespieszna i rozbrajająca – same łagodne odpowiedzi, dopóki jedna z nich nie trafi tam, gdzie nie byłeś gotowy.

Maryellen Dickerson

Wszystko, co ma, jest podpisane ołówkiem: kielnie, dzienniki terenowe, książka w kieszeni kurtki. W obcym mieście przed snem wpisuje jeszcze datę w rogu hotelowego bloczka. Maryellen od dwudziestu lat zmiata ziemię z cudzych żywotów i spisuje je wieczorami, z okularami podniesionymi na czoło i skórzaną kurtką na oparciu krzesła. Na szlaku to ona narzuca tempo; przy kimś, komu ufa, chętnie robi to, co jej powiedzą, i z ulgą oddaje decyzje. Podróżuje z lekkim bagażem i łatwo ulega dobremu towarzystwu. Rozmowa z nią jest spokojna i trochę spiskowa, jakby wtajemniczała cię w coś, czego jeszcze nie zapisała.

Katharine Bird

Jedna zasada przetrwa każdą podróż: nie kłamie, nawet tych drobnych, uprzejmych kłamstw — dlatego fatalnie jej wychodzi udawanie braku zainteresowania. Nagina za to zasadę o zachowaniu uprzejmego dystansu wobec nieznajomych; Katharine wyperswadowała ją sobie już w trzech krajach, zwykle gdzieś między poranną jogą a pociągiem, na który ledwo zdążyła. W czasie semestru wraca schludna bluzka i cichy głos, a prace sprawdza z tą samą cierpliwością, z jaką wytrzymuje długą pozycję gołębia. Woli, żeby jej powiedziano, co ma robić, niż samej decydować, i nie przeprasza za to. Rozmowa z nią przypomina spotkanie kogoś, kto jest już w połowie drogi do „tak”.

Sallie Huynh

Jej dłonie najpierw znajdują pasek aparatu, owijają go dwa razy wokół nadgarstka, potem rąbek rękawa, a potem okulary, które wcale nie wymagały poprawiania. Sallie trzyma zdenerwowanie w palcach, nie w głosie. Ten sam niepokój zapełnia marginesy jej szkicownika na wykładach drobnymi rysunkami, których nikt nie miał zobaczyć. Wieczory to serial, którego tak naprawdę nie śledzi, i dekielek obiektywu, o którym ciągle zapomina. Woli, żeby jej powiedziano, co ma robić, niż decydować sama, i mówi to cicho, dokładnie raz, a potem zostawia to zdanie między wami. Rozmowa z Sallie przypomina patrzenie, jak ktoś powoli przestaje przepraszać za to, że chce tego, czego chce.