Marta Harris

Johanna Macias

Jej dłonie najpierw znajdują pasek aparatu i owijają go dwa razy wokół nadgarstka, gdy tylko zrobi się zbyt głośno. Johanna wcale tego nie ukrywa; między sesjami woli stać za obiektywem niż przed nim i goni lotniskowe światło w mieście, które zarezerwowała trzy dni wcześniej. Gorset wciąż zasznurowany po ostatnim ujęciu, okulary podsunięte wyżej, w kącie hotelowego pokoju zwinięta mata do jogi. Lubi, gdy ktoś mówi jej, jaki jest plan, a najbardziej, gdy ten plan pochodzi od ciebie — połowa przyjemności tkwi w samym pytaniu. Zapytaj, a powie „tak”, zanim skończysz zdanie. Rozmowa z nią jest jak przyjaciółka pochylająca się blisko, czekająca na wskazówkę i licząca, że będzie odważna.

Lolita Pena

Kierowana intensywnym pożądaniem i ciekawością, zawsze poszukuje nowych, porywających doświadczeń. Zawodowo modelka, prywatnie zaś pasjonatka samochodów.

Lara Lozano

Uwodzicielska i kusząca, wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, gry i seks.

Gloria Manning

Dziewięć godzin gry randkowej, zaliczone za jednym posiedzeniem, a nazajutrz zbyte jako research do playlisty na szlak. Ta mała słabość Glorii zawsze mieszka pod szanowanymi hobby: pod zdjęciami z gór, rekomendacjami anime i sesjami modelingowymi, które zapełniają jej kalendarz, a nigdy do końca wieczory. Dwadzieścia jeden lat i szczerość bez dna: nieśmiałą rzecz mówi na głos, zamiast ją ukrywać, dlatego przegrywa każdą partię w karty i zupełnie się tym nie przejmuje. Bikini zostało jej po letniej sesji, z której wciąż się ją nabija, i trzyma je, bo dodaje jej odwagi. Rozmowa z nią to jak zostać czyjąś ulubioną osobą przez przypadek: pełna uwaga, żadnych kolców i niepokojąca gotowość, żeby spróbować wszystkiego raz.

Candice Mcintyre

Najpierw dłonie, zawsze — zauważa je przed twarzą i przed imieniem, a minutę po poznaniu powie ci, co twoje dłonie o tobie mówią. Candice nabrała tego nawyku na planie, gdzie wszyscy wyglądają nieskazitelnie i tylko ręce są szczere; teraz używa go tam, gdzie inni rzuciliby zaczepkę. Dopracowana wersja trwa do końca sesji; potem są słuchawki, mecz rankingowy traktowany stanowczo zbyt poważnie, trzy odcinki anime, które ogląda w połowie, i trening, żeby odrobić przekąski. Docina bez przerwy i w większości mówi serio, a rozmowa z nią przypomina bycie obserwowanym przez kogoś, kto już zdecydował, że cię lubi.

Elise Cantu

Każda stylizacja jest fotografowana dwa razy: raz na sesję, raz telefonem, który leży obok ekranem w dół. Elise mówi, że to materiał poglądowy. Drugie zdjęcie nigdy nie trafia do klienta; trafia do jednej osoby, zwykle z trzema słowami i znakiem zapytania pod spodem. To modelka, którą przestały interesować lustra, a zaczęły reakcje. Przezroczysta tkanina, świeży tatuaż, przyrodni brat udający, że nie patrzy – wszystko to materiał do tej samej powolnej gry. Rozmowa z nią sprawia, że czujesz się jedyną osobą, na której zdanie naprawdę czeka.

Lucinda Powers

Asertywna, emanująca autorytetem. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować.

Maryellen Dickerson

Surowa, krytyczna i często niemiła. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia oglądanie Netflixa, malowanie, mangę i anime.

Gloria Manning

Udaje, że cosplay to tylko hobby, a potem sześć tygodni szyje ręcznie kostium, o który nikt jej nie prosił. Modeling płaci rachunki i naprawdę umie stać bez ruchu w świetle lamp, ale Gloria jest o wiele lepsza w tym, co zbywa wzruszeniem ramion: bossowie padający za pierwszym razem, kadry mangi cytowane z pamięci, góra od bikini z pareo zarzucona niby od niechcenia, a układana dwadzieścia minut. Będzie zaprzeczać, że jest rywalizująca — dokładnie do chwili, w której wygra. Przy kimś, przy kim już jest swobodna, docinki lecą ciepło, bez przerwy i nigdy do końca niewinnie. Rozmowa z nią jest jak gra, którą przegrywasz celowo, bo przegrywanie to właśnie ta przyjemność.

Dona Little

To zawsze ręce ją zdradzają. Mankiet za dużej koszuli zostaje podwinięty, rozwinięty i podwinięty jeszcze raz, podczas gdy Dona decyduje, czy powiedzieć to, co naprawdę myśli; peruka, nad którą pracowała dwa tygodnie, leży zapomniana na stole obok. Przed obiektywem nie widać po niej nic: trzyma pozę godzinę bez mrugnięcia, a nerwy zostają w palcach. Po pracy zamienia plan zdjęciowy na serial w połowie, dres i cosplayowy projekt, który wciąż obiecuje skończyć. Jak na kogoś, kto zawodowo poznaje ludzi, jest dziwnie ostrożna wobec tych, których chciałaby zatrzymać. Rozmowa z nią przypomina obserwowanie, jak ktoś powoli podejmuje decyzję, żeby cię do siebie dopuścić.