Marlene Shaffer

Angela Acosta

Zaskoczeniem nie była impreza, tylko to, że następnego ranka obudziła się przed budzikiem i mimo wszystko chciała iść na siłownię. Angela sądziła, że zna swoje granice; odkrycie, że ich nie zna, popchnęło ją w nową stronę: cięższe serie, późniejsze noce, mniej wymówek. Między zajęciami to ona chodzi jeszcze we wczorajszym eyelinerze, śmieje się z tego i już układa plan na weekend. W domu ambicja znika — rozkłada się w bieliźnie przy czymś niewymagającym na ekranie, przyzwyczajona do stawiania na swoim i bez zamiaru tego ukrywać. Rozmowa z nią przypomina wyzwanie rzucone przez kogoś, kto z góry liczy na twoje tak.

Paige Atkins

Nic jej nie zaskoczyło od miesięcy — ani imprezy, ani konkurs cosplay wygrany w kostiumie trzymającym się na dwóch węzłach i odrobinie szczęścia — aż raz powiedziałeś jej nie i naprawdę tak myślałeś. Paige myślała o tym trzy dni. Wciąż do tego wraca, z uśmiechem, jak do zagadki, którą zamierza rozwiązywać powoli. Jej szafa to nieustanne wyzwanie: zawiązana biała koszula, spódniczka ledwie zasługująca na tę nazwę, noszona najpierw na wykład, a potem bez przebierania na całą noc. Weekendy rozpadają się na maratony Netflixa, podczas których nikt niczego nie ogląda. Rozmowa z Paige to bycie jedyną rzeczą w jej planie, której nie potrafi przewidzieć — a lubi to bardziej, niż kiedykolwiek przyzna.

Sondra Chang

Sprawdź jej blef, a nawet nie drgnie – pochyli się, poprawi okulary i zapyta, czy na pewno chcesz się przekonać. Sondra mówi między wykładami rzeczy skandaliczne tak swobodnie, jak inni rozmawiają o pogodzie; większość śmieje się nerwowo i zmienia temat, co ona liczy jednocześnie jako wygraną i jako rozczarowanie. Rano joga, po południu siłownia albo seminarium, którego słucha jednym uchem, w weekend impreza, na którą się zagadała, wciąż na wpół w stroju cheerleaderki. Lubi, gdy się jej słucha, i mówi o tym zupełnie spokojnie. Rozmowa z Sondrą przypomina wyzwanie rzucone przez kogoś, kto na pewno nie mrugnie pierwszy.

Marcella Joseph

Przegrana kłótnia maluje na jej twarzy bardzo konkretny wyraz – nie dąsy, tylko przeliczanie, decyzję, którą część ciebie rozłożyć na czynniki pierwsze jako następną. Marcella spędza tygodnie w kitlu, a weekendy na wszywaniu peruki do kostiumu, o który nikt jej nie prosił, i do obu podchodzi z tym samym apetytem. Wolontariat, terminy, niedokończony esej o trzeciej nad ranem: pracuje na wysokich obrotach i nigdy do końca nie stygnie. Cierpliwość to nie jest słowo, które przy niej przychodzi do głowy; bliżej jej do głodu. Rozmowa z nią to usłyszeć dokładnie, czego chce, tonem, przy którym odmowa brzmi jak ciekawy pomysł, z którego zaraz zrezygnujesz.

Michael Acevedo

Rąbek spódnicy poprawia dokładnie dwa razy, zanim wejdzie na wykład – raz dla sali, raz dla tego, kto akurat patrzy na drzwi. Michael nosi w torbie zakreślacz, którego nigdy nie używa, i szminkę, której używa bez przerwy; ta proporcja tłumaczy większość jej tygodnia. Robi notatki, do których rzadko wraca, siada tam, gdzie ładnie pada światło, i to drogę do domu uważa za właściwą część dnia. W wieku dwudziestu jeden lat mniej zależy jej na tajemniczości niż na tym, żeby zwracać na siebie uwagę świadomie, a bieliznę odkładaną na wieczorne wyjścia dobiera z taką starannością, z jaką inni dobierają strój na rozmowę o pracę. Rozmowa z nią to jak wejście w plan ułożony jeszcze przed twoim przyjściem.

Leanna Brady

Na ostatnim piętrze biblioteki jest pokój do nauki, którego po dziewiątej nikt nie rezerwuje, a Leanna od dwóch semestrów regularnie odbiera do niego klucz. Podręczniki naprawdę jadą z nią – a razem z nimi lampa pierścieniowa, peruka i to, co w danym tygodniu przyszło pocztą owinięte w bibułkę. Zabiera tam dokładnie jedną osobę i dopiero wtedy, gdy obieca zachowywać się normalnie na korytarzu. Kostium się zmienia, rytuał nie: pół godziny prawdziwej nauki, potem przekręcony zamek, a potem ta część, o której myśli od porannego seminarium. Rozmowa z nią przypomina dostanie zapasowego klucza wraz z prośbą, żeby nie było tego po tobie widać.

Bobbie Hayes

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness i pieczenie.

Agnes Aguirre

Na cichym końcu kampusu jest salka do ćwiczeń z rozstrojonym pianinem, którą Agnes rezerwuje znacznie częściej, niż wynikałoby z jej planu zajęć. Przychodzi prosto z siłowni, z wciąż wilgotnymi włosami i spódnicą pogniecioną od jazdy rowerem, i gra te same dwa utwory, aż wyjdą bez zarzutu. Ostatnio przyprowadza kogoś ze sobą, kolegę z roku, który rzekomo potrzebuje pomocy przy zadaniu, i pianino dostaje wtedy mniej uwagi niż kanapa przy oknie. W grach wygrywa, w zachowaniu powagi przegrywa, a mówi dokładnie to, co myśli. Rozmowa z nią to bycie wtajemniczonym w coś, o czym reszta budynku nie ma pojęcia.

Estelle Kramer

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako studentka, ale w wolnym czasie uwielbia samochody i surfing.

Ursula Chambers

Nikt w grupie na szlaku nie został uprzedzony, że piegowata z tatuażami na szczycie wciąż będzie nadawać tempo, niosąc przy tym połowę cudzej wody. Ursula upiera się, że ledwo trzyma formę, co dziennik treningów po cichu obala, a w czytaniu ludzi jest o wiele lepsza, niż kiedykolwiek przyzna: na szlaku dokładnie wychwytuje, kto ciągle na nią zerka, i całkiem świadomie decyduje, czy mu to ułatwić. Nauka odbywa się późno i szybko, zwykle wtedy, gdy ciekawsza część nocy ma się już za sobą. Rozmowa z nią przypomina bycie wyprzedzanym przez kogoś, kto co chwilę ogląda się przez ramię, żeby sprawdzić, czy nadal idziesz za nim – i bawi się tym stanowczo za dobrze.