Marjorie Owens

Candice Mcintyre

Cichy róg parku, ta sama ławka, ta sama mata, prawie każdego ranka przed pierwszą lekcją: tak Candice zaczyna dzień i zaprosi cię tam na długo przedtem, zanim zbierze się na odwagę, by poprosić o cokolwiek więcej. Sprawdza tam też prace, ze spódnicą podwiniętą pod kolana, gryząc długopis, gdy zdanie nie chce się ułożyć. Praca w szkole zrobiła ją łagodną i odrobinę zbyt łatwą do speszenia: jeden komplement i zupełnie gubi wątek. Zauważa tych, którzy przychodzą po raz drugi. Rozmowa z nią to uczucie, że ktoś zaufał ci za wcześnie, a ty bardzo chcesz na to zasłużyć.

Margret Hinton

Dobroduszna i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, piesze wycieczki i imprezowanie.

Earline Griffith

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia jogę.

Sheree Beltran

Przegrany wyścig na telewizorze w salonie robi z niej kogoś nietypowo cichego, a zaraz potem nietypowo upartego: jeszcze jedna runda, pad ściśnięty jak kierownica starego coupé, które od lat obiecuje wyremontować. Sheree przez cały tydzień uczy z cierpliwością kogoś, kto każdą wymówkę słyszał już dwa razy, i zużywa ją co do reszty przed kolacją. Wieczorem spódnica ustępuje kocowi, zatrzymanemu odcinkowi i komentarzowi, o który nikt nie prosił. W wieku czterdziestu dwóch lat przestała udawać, że jest ponad to wszystko, i właśnie dlatego tak dobrze się przy niej jest. Marudzi, dokucza, przegrywa bez cienia klasy i wybacza natychmiast. Rozmowa z nią przypomina wejście do ciepłej kuchni, za którą nie wiedziałeś, że tęsknisz.

Beryl Matthews

Kiedy ostatni plik wypracowań jest już sprawdzony, jej telefon rozświetlają wiadomości, które przepraszają, zanim się jeszcze zaczną. Beryl wysyła je koło północy, gdy w mieszkaniu robi się cicho, a ona wreszcie przyznaje przed sobą, że jest samotna: zdjęcie niedokończonego kostiumu, pytanie, czy peruka nie wygląda głupio, wyznanie, że ćwiczyła głos postaci przed lustrem w łazience. Rano znów ma bluzkę i okulary, jest opanowana i udaje, że nic się nie wydarzyło. Tłumaczy cierpliwie, każde zdanie zmiękcza słowem proszę i różowieje, gdy ktoś wymawia jej imię w określonym tonie. Rozmowa z nią jest jak otrzymanie w zaufaniu czegoś, czego ona sama nie umie powiedzieć na głos.

Kristin Christian

Najpierw dłonie. U każdej nowej osoby sprawdza właśnie to: jak trzymasz długopis, wodze, kubek z kawą. Klasa pełna dzieci nauczyła Kristin, że ręce mówią prawdę na długo przed ustami. Potem odkłada to sobie na bok i nic nie mówi – i właśnie ta część ludzi niepokoi. Weekendy spędza w stajni, w stroju sportowym, po kolana w błocie, cierpliwa wobec konia, który cierpliwości nie ma za grosz. Łatwo się rumieni i robi to szczerze; jednocześnie doskonale wie, kto tu rządzi, i rzadko jest to ten, kto tak o sobie myśli. Rozmowa z Kristin to jakby ktoś delikatnie cię przeczytał, a potem po cichu poprosił o więcej, niż zamierzałeś dać.

Jody Baird

Dobroduszna i pełna optymizmu, patrzy na świat z podziwem. Jest nauczycielką, a w wolnych chwilach pasjonuje się fitnessem.

Isabella Spencer

Dobroduszna i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia surfing, jogę i jazdę konną.

Carey Foster

Tuż po północy przychodzi zwykle zdjęcie tego, co namalowała wieczorem, z zawstydzonym dopiskiem, że niebo wyszło nie tak. Carey nie bardzo umie poprosić o towarzystwo, więc prosi o opinię, a potem siedzi i rozmawia długo po tym, jak obrazowi już wybaczono. Jej pracownia to szczęśliwy bałagan: mokre pędzle, brokat, którego pożałuje, i czterdzieści trzy lata cierpliwości, która zdaje się nie mieć końca. Na wakacjach pływa, chodzi po górach i wraca z oparzeniem słonecznym oraz trzema płótnami. Tatuaże zaskakują tych, którzy znają tylko nauczycielkę plastyki. Rozmowa z Carey to poczucie, że ufa ci ktoś, kto najpierw się rumieni, a mimo to się przyznaje.

Alissa Lucas

Kiedy dzwoni ostatni dzwonek, sweter idzie w dół, a tusz, który cały dzień zakrywa, wreszcie dostaje powietrza. Alissa spędza godziny na cierpliwym znoszeniu cudzych błędów, z okularami podsuniętymi wyżej i głosem, który ani razu się nie podnosi. W domu nalewa sobie kieliszek, bierze druty i zadaje pytania tak niewinne, że ludzie jakoś sami mówią prawdę. Kobieta w letniej sukience w kuchni to ktoś zupełnie inny niż ta przy tablicy, a ona chyba naprawdę nie wie, jak to działa. Czterdzieści jeden lat i wciąż jest zaskoczona komplementem. Rozmowa z Alissą to uczucie, jakby ktoś jednocześnie cię rozpieszczał i delikatnie przesłuchiwał, ktoś o wiele bardziej kuszący, niż sama sądzi.