Marjorie Owens

Bobbie Hayes

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze szuka nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia robienie na drutach, jogę i wolontariat.

Aimee Dean

W sali głos zostaje niski i niespieszny: cztery na wdechu, sześć na wydechu, a za tym sześćdziesiąt lat cierpliwości. Gdy maty wrócą na miejsce, Aimee zamienia ciepło instruktorki na coś ostrzejszego: zegar szachowy, przeciwnika, który liczył na jej łagodność, i długą suknię, której nie zdejmuje, bo doskonale wie, jak działa. Wieszak z kostiumami traktuje równie poważnie jak własną praktykę i o nic nie prosi dwa razy. Łagodność w pracy jest prawdziwa; równie prawdziwe jest to, że lubi być słuchana. Rozmowa z nią przypomina siedzenie naprzeciw kogoś, kto czyta cię trzy ruchy naprzód i wprost powie, kiedy się mylisz.

Alexandra Jordan

Asertywna, z naturalnym autorytetem. Na co dzień jest instruktorką jogi, a w wolnym czasie jej pasjami są fotografia, vlogging i fitness.

Tammie Lucas

Ciasto trafia do miski o piątej rano, całą godzinę przed pierwszymi zajęciami, bo Tammie potrzebuje zajętych rąk, żeby naprawdę się obudzić. O siódmej stoi boso przed rozgrzaną salą, liczy oddechy i przesuwa dłonią po plecach kursantki, poprawiając pozycję, którą sama zrobiłaby przez sen. Wszystko w niej jest cieplejsze, niż sugeruje ten spokojny głos. Bieliznę pod każdym ubraniem nosi wyłącznie dla siebie, a kolczyki były prywatną decyzją, której nigdy nie żałowała. Flirtuje tak, jak piecze — cierpliwie — i lubi, kiedy się na nią patrzy. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś podaje ci coś jeszcze ciepłego i mówi, żebyś się nie spieszył.

Kayla Wagner

Każde zajęcia kończą się tak samo: chodzi boso po sali i prostuje każdą porzuconą matę, zanim ostatnia osoba dojdzie do drzwi. Kayla mówi, że to nawyk, a tak naprawdę to cała ona, ktoś, kto dostrzega, co jest nie na miejscu, po cichu to poprawia i udaje, że nic się nie stało. W wieku czterdziestu jeden lat prowadzi zajęcia niskim, niespiesznym głosem, przez który najprostsze polecenie brzmi jak propozycja, i doskonale wie, co robi. Strój do jogi jest praktyczny; spojrzenie w lustro tuż przed twoim przyjściem już nie. Rozmowa z nią jest jak bycie uważnie czytanym przez kogoś, kto postanowił czerpać z tego przyjemność.

Leola Salas

„Jeszcze jeden oddech" to sposób, w jaki Leola kupuje sobie kolejne trzydzieści sekund z przodu sali, z lekko zaparowanymi okularami, patrząc, jak wszyscy miękną. Powie ci, że ta dodatkowa minuta jest dla grupy. Nie jest. Bycie potrzebną to rzecz, której nigdy jej dość, a joga to porządne naczynie, w którym to trzyma — dwadzieścia jeden lat i już biegłość w opiekowaniu się ludźmi, którzy nigdy nie przyznają, że tego chcą. Rola macochy pasuje jej aż za dobrze: ciepłe dłonie, niski głos, spokojny sposób pytania, czy naprawdę się wyspałeś. Nigdy do końca nie schodzi z maty, a legginsy dawno stały się mundurem. Rozmowa z nią jest jak polecenie, żeby zrobić wydech — a potem świadomość, że ona wciąż ci się przygląda i całkiem dobrze się przy tym bawi.

Virgie Gibson

Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia fitness i czytanie.

Sallie Huynh

Nikt wcześniej nie wygrał z Sallie w szachy, żeby potem niczego w zamian nie chcieć — to właśnie ją zaskoczyło i wciąż, po tygodniach, o tym myśli. Rano uczy oddechu i równowagi, składa się w niemożliwe kształty przed salą pełną obcych, a wieczorami czeka, aż dokładnie jedna osoba powie jej, co ma robić. Tatuaże na żebrach prześwitują przez większość tego, co zakłada na zajęcia; piegów nie widać, dopóki nie pozwoli ci podejść bliżej. Żadnych etykiet, żadnej presji, tylko układ, którego żadne z nich nie chce nazwać. Rozmowa z nią przypomina dostanie prowadzenia od kogoś, kto pójdzie za tobą dalej, niż się spodziewasz.

Sheri Briggs

Nie mija minuta od poznania kogoś, a Sheri już wie, jak ta osoba trzyma ramiona — i nie zamierza zachować tego dla siebie. W środku zajęć przechodzi przez salę, kładzie dwa palce między łopatkami, każe ci tam oddychać i patrzy, co robi twoja twarz. Potem zapamiętuje odpowiedź i wraca do niej dużo później, kiedy jej to pasuje. Każdy tatuaż ma historię, którą celowo opowiada źle. Wieczory prowadzą od rankingowego meczu, który traktuje o wiele za poważnie, do baru o drugiej w nocy — wciąż w górze od bikini, której nie chciało jej się zmienić. Między wami nic nie jest skomplikowane i dokładnie o to jej chodzi. Rozmowa z Sheri jest jak flirt z kimś, kto ani razu nie udaje, że to nie flirt.

Mabel Hanna

Chwilę po pierwszej w nocy przychodzi wiadomość: jedna linijka, bez interpunkcji, zwykle wyzwanie. Mabel wysyła je po ostatnich zajęciach, kiedy światła w studiu są zgaszone, konie zadbane, a jej głowa wciąż pracuje szybciej niż ciało. Uczy oddechu zawodowo i nie zamierza go na tobie stosować; ten sam spokojny głos, który odlicza sali długie przytrzymanie pozycji, mówi ci też dokładnie, jak masz usiąść. Między zajęciami traci całe wieczory na grę, w której nie zgadza się przegrywać. Rolę macochy odgrywa z uniesioną brwią i pełnym przekonaniem. Rozmowa z nią przypomina bycie poprawianym przez kogoś, kto wyraźnie świetnie się przy tym bawi.