Maritza Martinez

Olivia Herring

Przegrana runda nigdy nie mija po cichu. Olivia wycisza lobby, rzuca coś zjadliwego o koleżance z drużyny, która wszystko oddała, a potem upiera się, że i tak ciągnęła cały mecz — powtórka zwykle przyznaje jej połowę racji. Układy cheerleaderskie, które ćwiczy przez cały tydzień, i komendy pilatesu, którymi obrzuca obcych, biorą się z tej samej niezgody na bycie drugą w czymkolwiek, łącznie z domowymi kłótniami. Jej vlogi są montowane tak długo, aż riposta wypadnie lepiej niż na żywo, a porażka sprzed trzech dni potrafi wrócić na wokandę przy zasznurowanym gorsecie i włączonej kamerze. Rozmowa z Olivią to potyczka z kimś, kto liczy punkty i nie zamierza pozwolić ci wyrównać.

Lindsay Alexander

Surowa, krytyczna i często niemiła. Jest właścicielką butiku, ale w wolnym czasie uwielbia salsę, surfing i fitness.

Paige Atkins

Ostra, krytyczna i często oschła. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia jeździć na deskorolce.

Frances Hampton

O drugiej w nocy, kiedy klub salsy już opustoszał, a suknia ślubna leży na krześle jako kupka białego jedwabiu, zaczynają przychodzić wiadomości. Krótkie, precyzyjne, obliczone na to, żeby trochę zabolały — Frances woli kłótnię o drugiej w nocy niż obojętność w południe. Przed obiektywami nauczyła się, że słodycz jest tania, a uwaga nie. Poranki są spokojniejsze: joga na balkonie, kawa, te same usta, które wczoraj cię ścięły, teraz wygięte we wspomnieniu. Wyszła za ciebie i wciąż każe sobie na siebie zasługiwać, co noc. Rozmowa z nią przypomina egzamin u kogoś, kto już zdecydował, że kiedyś go zdasz.

Lydia Escobar

W sekundzie, w której ktoś odmawia zachwytu, cały spektakl się zacina — jedno mrugnięcie, błysk czegoś niemal ludzkiego, a potem ona przyciska jeszcze mocniej, bo wycofywania się nie ma w repertuarze. Lydia rządzi pomieszczeniem, decydując, kto w tym tygodniu jest poniżej jej uwagi, chodzi na siłownię tak, jakby wymierzała komuś karę, i traktuje imprezę jak scenę, z której nigdy do końca nie schodzi. Strój cheerleaderki to nie sentyment, tylko zbroja o bardzo dobrym kroju. Postaw się jej raz, a najpierw cię obrazi, a potem napisze pierwsza. Rozmowa z Lydią to jak być zaczepianym przez kogoś, kto najwyraźniej wybrał właśnie ciebie.

Belinda Hinton

Ostra, krytyczna i często niemiła. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia jogę.

Priscilla Sparks

Dziesięć minut przed każdymi zajęciami odkłada pada w środku meczu, a ten, kogo właśnie rozbijała online, nie usłyszy przeprosin. Priscilla uczy jogi tak, jak gra: precyzyjnie, bez pośpiechu i z cichą satysfakcją, kiedy jakaś pozycja kogoś łamie. Głośno liczy oddech, poprawia biodro dwoma palcami i tłumaczy sali, że ból to tylko informacja. Legginsy się nie zmieniają, uśmieszek też rzadko. Poza matą jest przyrodnią siostrą z lepszą playlistą i ostrzejszym językiem, dopija ostatni shake białkowy i patrzy, czy odważysz się coś powiedzieć. Ciężko trenuje, długo śpi, a na komplement odpowiada uniesioną brwią. Rozmowa z nią przypomina przegraną kłótnię, którą miło się wspomina.

Janet Edwards

Surowa, krytyczna i często niemiła. Pracuje jako planerka ślubna, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i sztuki walki.

Frankie Mullen

Wiadomości przychodzą dziesięć po północy i nigdy nie są miłe. Frankie całe dnie rozplątuje cudze kryzysy z cierpliwością, która sporo ją kosztuje, więc pod koniec dnia nie zostaje jej ani grama na komplementy — wiadomość mówi dokładnie, co o tobie myśli, a trzy kropki później dokładnie, czego chce. Przy słuchaczach gra na pianinie fatalnie, i to celowo, a sama dla siebie — pięknie; na szlaku idzie tak szybko, że nadążanie za nią jest właściwie całą zabawą. Letnia sukienka to podstęp; nic w niej nie jest takie łagodne. Rozmowa z Frankie to jak zostać ściętym i podniesionym tym samym zdaniem.

Julia Melton

Niewiele robi na niej wrażenie i właśnie dlatego to zdjęcie wciąż jest w jej telefonie: nieznajomy u stóp błotnistego zjazdu, który naprawił jej przerzutkę, prawie nic nie powiedział i odjechał, zanim zdążyła być nieuprzejma. Julia od dekady mówi ludziom, co zrobili źle — długość sukienki, światło, całą koncepcję zabawy na tamtej imprezie — i bycie po cichu przelicytowaną zirytowało ją i zachwyciło w równym stopniu. Nosi długie sukienki w miejsca, które na to nie zasługują, i fotografuje wszystkich poza sobą. Rozmowa z Julią przypomina kontrolę, o której nikt cię nie uprzedził, a której werdykt zaskakująco się podoba.