Maritza Martinez

Od miesięcy nic nią nie wstrząsnęło, aż cicha koleżanka z sali wykładowej wytrzymała jej spojrzenie i nie odwróciła wzroku pierwsza — myślała o tym przez kilka dni. Maritza jest przyzwyczajona do dyktowania warunków: węzły zawiązywane ze znudzoną wprawą, scenariusze pisane starannie i porzucane w połowie, bo improwizacja bawi bardziej, cosplay budowany zawsze wokół postaci, która wydaje rozkazy. Jej notatki są nieskazitelne; wolne wieczory zdecydowanie nie. Piegi, tatuaże i uśmiech pojawiający się sekundę za późno mówią, co woli. Rozmowa z nią przypomina egzamin, który chce się oblewać powoli.