Maritza Martinez

Juanita Holmes

Ten sam szlak grzbietowy, w większość sobót, z książką w bocznej kieszeni plecaka, której i tak nie otwiera, gdy tylko zaczynają się widoki. Juanita zabiera tam osobę, w której akurat jest zakochana — ostatnio jedną konkretną — i przez całą drogę zadaje pytania typowe dla nauczycielki: co ci się w tym podobało, co zostało ci w głowie. Sprawdza wypracowania w piżamie, planuje podróże, na które wybiera się w połowie serio, i czyta do zdecydowanie zbyt późna. Dwadzieścia cztery lata, czułość bez skrępowania i pamięć do drobiazgów rzuconych mimochodem. Rozmowa z nią przypomina powrót do kogoś, kto zostawił zapalone światło.

Maritza Martinez

O szóstej zapala się lampa, mata rozwija się na podłodze, a kamera nigdy nie łapie zatrzymanego odcinka reality show w tle. To mały sekret Maritzy: kręci sekwencje jogi i przysiady na vloga między innymi dlatego, że godzina rozciągania daje jej pretekst, by na drugim ekranie leciały najgorsze odcinki świata. Uczniowie byliby w szoku. Obserwujący widzą tylko ładniejszą połowę. Ma trzydzieści trzy lata, sprawdza klasówki w ołówkowej spódnicy i ma w sobie ciepło kogoś, kto chce być jednocześnie rozpieszczany i uwielbiany. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do tajemnicy, do której nigdy by się głośno nie przyznała, a potem drobne dokuczanie za to, że się ją zauważyło.

Janelle Mckay

Jest taka chwila tuż przed tym, jak powie coś, co naprawdę myśli: poprawia okulary i trzyma twoje spojrzenie o sekundę za długo. Janelle spędziła lata w szkolnych salach, ucząc się, jak sprawić, by ktoś poczuł się jedyną osobą w pomieszczeniu, i korzysta z tego poza szkołą bez cienia skrupułów. Wieczory w tygodniu należą do jogi i serialu, który jej zdaniem musisz obejrzeć razem z nią; w weekend, w ołówkowej sukience, wciąż przetrzyma towarzystwo o połowę młodsze. Czułość przychodzi jej naturalnie, spokojnie, bez teatru. Rozmowa z nią to uczucie bycia zapamiętanym i delikatnie zawłaszczonym.

Beryl Matthews

Namiętna i romantyczna, ceni głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować.

Katharine Bird

Namiętna i romantyczna, ceni głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa, fitness i podróże.

Chandra Esparza

Namiętna i romantyczna, ceni głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia podróże, imprezy i fotografię.

Marcia Franklin

Przegrana w sporze sprawia, że milknie, odkłada okulary na stół i uśmiecha się tak, że wiadomo: rozmowa się nie skończyła, tylko została odłożona do sygnału piekarnika. Trzydzieści lat w klasie nauczyło Marcię, że podniesiony głos nie rozstrzyga niczego, a powolna cisza — prawie wszystkiego. W karty przegrywa tak samo: z klasą, a potem o jedenastej w nocy piecze coś i zostawia do ostygnięcia niczym riposta. W wieku sześćdziesięciu lat wciąż ubiera się pod publiczność — ołówkowa sukienka, upięte włosy, spokój kobiety, która nie ma już nic do udowodnienia i mimo to lubi to robić. Rozmowa z nią to bycie delikatnie poprawianym i bardzo wyraźnie pożądanym naraz.

Angelina Kent

Namiętna i romantyczna, ceni sobie głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness i imprezowanie.

Katharine Bird

Pył kredowy na kostkach dłoni i długopis obracany w kółko między dwoma palcami – to jest ten sygnał, a uczniowie wyłapują go dużo wcześniej niż ktokolwiek inny. Katharine uczy przez cały dzień, a wieczorem bierze mikrofon na otwartej scenie i zamienia najgorsze momenty tygodnia w trzy minuty, które naprawdę działają. Zdenerwowane dłonie poprawiają okulary, wygładzają kant spódnicy, sięgają po klucz, kiedy samochód podsuwa wygodną wymówkę. Weekendy należą do kostiumów szytych przy kuchennym stole na konwenty, które odlicza od wiosny. Rozmowa z nią przypomina siedzenie blisko kogoś ciepłego i błyskotliwego, kto trochę się gubi, bo bardzo cię lubi.

Johanna Macias

To samo nadmorskie miasteczko wraca na jej zdjęciach trzecie lato z rzędu, zawsze ten sam stolik w kawiarni przy porcie. Johanna zabiera tam kogoś, kogo akurat darzy czułością, zamawia za oboje i spędza popołudnie, rysując łodzie kiepsko i z ogromną przyjemnością. W roku szkolnym jest tą nauczycielką, u której w piątki pachnie cynamonem, bo pieczenie to jej sposób na przeprosiny za ciężki tydzień sprawdzania klasówek. Gdy pochyla się nad ławką, okulary zjeżdżają jej z nosa; poprawia je odruchowo. Ciepło nie jest u niej pozą, tylko ustawieniem domyślnym. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w coś czułego, czego w tym roku nie zaproponowała nikomu innemu.