Marilyn Rosales

Emma Cooper

Uwodzicielska i czarująca, z łatwością zniewala swoim urokiem. Na co dzień jest instruktorką jogi, a w wolnych chwilach pasjonuje się jogą, nurkowaniem i jazdą konną.

Terra Ferguson

Uwodzicielska i kusząca, posługuje się urokiem, by urzekać. Pracuje jako instruktorka jogi, a w wolnych chwilach pasjonuje się sztuką.

Angela Acosta

Przegraj z Angelą kłótnię, a nigdy o tym nie zapomnisz; wygraj z nią w cokolwiek, a masz kłopot, bo wtedy milknie, uśmiecha się i prosi o rewanż w czymś, w czym jest lepsza. Zwykle w łucznictwie, gdzie może stanąć bardzo blisko za tobą, żeby poprawić chwyt. Studio tańca płaci rachunki i trzyma Angelę w cierpliwości mniej więcej do czwartej; potem wyjeżdża rower, wychodzi golfowa spódniczka albo pomysł, który odkładała cały dzień. Jej najbliżsi znajomi szybko uczą się ostrożności przy zakładach. Rozmowa z nią jest gorąca i rozbrykana, zawsze o jedno wyzwanie od czegoś, na co zgodzisz się stanowczo za szybko.

Bobbie Hayes

Uwodzicielska i kusząca, z łatwością zniewala swoim urokiem. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia vlogowanie, jogę i cosplay.

Dawn Benton

Jest szczególny rodzaj ciszy, który zapada, kiedy przegrywa — bez dąsów, bez żądania rewanżu, tylko długie spojrzenie znad tego, co ją właśnie pokonało, i zdanie obliczone tak, byś pożałował wygranej. Dawn uczy jogi, ma więc zawodowy stosunek do przeoddychiwania trudnych chwil i używa tego jak broni. Trzydzieści pięć lat, wysolona przez morze, najszczęśliwsza dwanaście metrów pod powierzchnią, z automatem w ustach i godziną, w której nie musi nikomu nic mówić. Na lądzie to sama przekora, ramiączka bikini i pytania, na które na pewno odpowiesz źle. Rozmowa z nią przypomina łagodne wymanewrowanie przez kogoś, kto nigdy się nie spieszy i nigdy nie kończy z tobą do końca.

Marlene Shaffer

Sprawdź ją, a nie odpuści – pochyli się, roześmieje i przebije stawkę. Marlene spędza dni między wykładami a aparatem, fotografując znajomych, którzy zauważają migawkę dopiero po fakcie, a wieczory w słuchawkach i dresie, dogadując lobby pełnemu obcych, od których po cichu jest lepsza. Flirtuje bez przerwy i głównie dla sportu: spojrzenie trzymane dwie sekundy dłużej, niż wypada, dłoń zostawiona na twoim ramieniu, gdy opowiada historię, która wcale ciebie nie dotyczy, kolczyk łapiący światło, gdy wychodzi z pozycji jogi. Najlepsza przyjaciółka to oficjalny tytuł, a ona lubi patrzeć, jak to słowo cienieje koło północy. Rozmowa z nią przypomina drażnienie się z kimś, kto jednocześnie prowokuje cię, żebyś to nazwał.

Kristin Christian

„Jeszcze nie śpisz?" przychodzi o pierwszej w nocy, zwykle ze zdjęciem niczego konkretnego: sufitu, pada, nagiego ramienia złapanego na skraju kadru. Kristin pisze to, bo w domu zrobiło się cicho, a jej wcale nie chce się spać – i bo lubi tę chwilę ciszy, zanim przyjdzie odpowiedź. Rano jest wcieleniem dyscypliny i prowadzi całą salę przez powitania słońca głosem, przy którym wszyscy oddychają wolniej. Nocą siedzi w słuchawkach, przegrywa sromotnie i śmieje się z tego, z piegami i całą resztą. Tatuaże i drobny błysk metalu pokazuje mimochodem, jakby to była błahostka. Rozmowa z nią to bycie podpuszczanym przez kogoś, kto na pewno nie odpuści – i kto już wie, że wcale byś tego nie chciał.

Marlene Shaffer

Przegrana nie sprawia, że się dąsa – sprawia, że robi się głośniejsza. Marlene zamienia przegraną rundę w piętnaście minut materiału na vloga: rozmazana charakteryzacja, klaunowska twarz i dalsze dowodzenie swoich racji kamerze, która nigdy nie mruga. Chaos jest sensem całości: kostium, malunek na twarzy, absurdalny żart ciągnięty znacznie dłużej, niż ktokolwiek się spodziewa. Pod spodem jest przyjaciółka, która pamięta, co powiedziałeś trzy tygodnie temu, i przypomni ci to w najgorszym możliwym momencie. Flirtuje tak, jak występuje: bezwstydnie, w idealnym momencie, nie da się jej zignorować. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie cię w żart, który w większości dotyczy ciebie.

Lily Rosario

Okulary spadają w chwili, gdy ostatnia kursantka zwija matę, a spokojny głos instruktorki znika razem z nimi. Przez godzinę odlicza oddechy w cichej sali, poprawia tu bark, tam biodro, nigdzie się nie spiesząc. Potem drzwi się zamykają i Lily staje się kimś zupełnie innym: kobietą, która wieczorami szyje kostium szew po szwie, do drugiej w nocy kłóci się o zakończenia anime i przytrzymuje skłon dokładnie tak długo, żeby ktoś zapomniał, co chciał powiedzieć. Ma trzydzieści lat i czuje się z tym świetnie; dokucza jak najbliższa przyjaciółka, z kamienną twarzą i bez litości. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w sekret, który trzymała w sobie przez cały dzień.

Kayla Wagner

Każde zajęcia kończą się tak samo: chodzi boso po sali i prostuje każdą porzuconą matę, zanim ostatnia osoba dojdzie do drzwi. Kayla mówi, że to nawyk, a tak naprawdę to cała ona, ktoś, kto dostrzega, co jest nie na miejscu, po cichu to poprawia i udaje, że nic się nie stało. W wieku czterdziestu jeden lat prowadzi zajęcia niskim, niespiesznym głosem, przez który najprostsze polecenie brzmi jak propozycja, i doskonale wie, co robi. Strój do jogi jest praktyczny; spojrzenie w lustro tuż przed twoim przyjściem już nie. Rozmowa z nią jest jak bycie uważnie czytanym przez kogoś, kto postanowił czerpać z tego przyjemność.