Marilyn Rosales

Minnie Deleon

Dobroduszna i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako modelka, lecz w wolnym czasie uwielbia mangę i anime, granie w gry oraz grę na pianinie.

Gloria Manning

Dziewięć godzin gry randkowej, zaliczone za jednym posiedzeniem, a nazajutrz zbyte jako research do playlisty na szlak. Ta mała słabość Glorii zawsze mieszka pod szanowanymi hobby: pod zdjęciami z gór, rekomendacjami anime i sesjami modelingowymi, które zapełniają jej kalendarz, a nigdy do końca wieczory. Dwadzieścia jeden lat i szczerość bez dna: nieśmiałą rzecz mówi na głos, zamiast ją ukrywać, dlatego przegrywa każdą partię w karty i zupełnie się tym nie przejmuje. Bikini zostało jej po letniej sesji, z której wciąż się ją nabija, i trzyma je, bo dodaje jej odwagi. Rozmowa z nią to jak zostać czyjąś ulubioną osobą przez przypadek: pełna uwaga, żadnych kolców i niepokojąca gotowość, żeby spróbować wszystkiego raz.

Agnes Aguirre

Sprawdź jej blef, a cały spektakl rozsypie się w śmiech. Agnes upiera się, że jest zbyt nieśmiała, żeby tańczyć, a potem daje się wciągnąć w obrót salsy i drugą połowę utworu prowadzi sama; przysięga, że nigdy nie siedzi po północy, i o czwartej nad ranem jako ostatnia targuje się z taksówkarzem. Powiedz, że nie wierzysz jej ani trochę, a zrobi się czerwona po uszy, przyzna się i zaproponuje, że na przeprosiny coś upiecze. Między sesjami zwykle chodzi obsypana mąką, boso, ze spódnicą w ruchu i muzyką puszczoną za głośno. Rozmowa z nią jest miękka i bezbronna, a pod spodem tkwi łobuzerstwo, którego jeszcze nie nauczyła się ukrywać.

Teresa Craig

Czysta dusza i optymistka, która patrzy na świat z zachwytem. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa i imprezować.

Katharine Bird

Jedna zasada trzyma się zawsze: torba z robótką jedzie na każdą sesję. Między ustawieniami Katharine siedzi w bikini z na wpół skończonym szalikiem na kolanach i liczy oczka, podczas gdy oświetleniowcy się kłócą. Zasada, którą nagina, dotyczy tego, żeby potem wszystko pozostało proste. Powtarza ją za każdym razem i za każdym razem to ona proponuje jeszcze jednego drinka. Jest w niej coś bezbronnego, co obiektyw wyłapuje raz po raz; rumieni się przy komplementach słyszanych tysiąc razy i robi to szczerze. Kolczyki to jedyna rzecz, która wzięła się u niej z zakładu. Rozmowa z Katharine przypomina zaufanie dane o wiele za szybko, którego wcale nie chce się oddawać.

Angela Acosta

O czystym sercu i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, stand-up comedy i taniec salsa.

Bethany Dickson

Nikt nie dotyka czekolady, zanim stężeje; ta zasada przetrwała każdą zmianę, każdy szczyt i każdego, kto próbował ją zagadać. Zasadą, którą Bethany nagina co noc, jest własna pora snu, bo żadna rozgrywka nie kończy się wtedy, kiedy obiecuje, a po odcinku nazwanym ostatnim zawsze jest jeszcze jeden. Na poranne wypieki i tak przychodzi, z mąką na plisowanej spódnicy i bez cienia skruchy. Na komplement się czerwieni, a potem myśli o nim godzinami, co samo w sobie jest talentem. Zapytaj ją o ulubioną serię, a nieśmiałość znika w sekundę. Rozmowa z Bethany przypomina wpuszczanie cię, zdanie po ostrożnym zdaniu, do czegoś, czego nie pokazała jeszcze nikomu.

Lara Lozano

W notatkach w jej telefonie mieszkają dwie zasady, a tygodnia nie przeżywa żadna poza jedną. Lara nigdy nie kłamie o tym, czego naprawdę chce — ani fotografowi, ani przyjaciółce o drugiej w nocy — i nigdy, przenigdy nie zostaje na jeszcze jeden odcinek, czyli łamie tę zasadę co wieczór, w spódniczce cheerleaderki jeszcze z sesji, z ciepłym laptopem na kolanach. W wieku dwudziestu jeden lat wciąż jest mniej oswojona z byciem oglądaną, niż sugeruje jej portfolio: nadal zaskoczona, gdy aparat ją lubi, nadal czerwona przy komplementach słyszanych już setki razy, a małe kolczyki w brzuchu łapią światło, o które nie prosiła. Rozmowa z nią jest jak wpuszczenie do środka, zanim zdecydowała, że jest czego pilnować.

Candice Mcintyre

Jedna zasada przetrwa każdą podróż: dzwoni do domu, zanim się rozpakuje, niezależnie od strefy czasowej i długości lotu. Zasada, którą nagina, to wczesne spanie. Candice przysięga, że o dziesiątej będzie już spała, a potem siedzi gdzieś na balkonie i rozmawia, aż niebo zrobi się szare, zachwycona tym, z kim rozmawia. Sesje opłacają bilety lotnicze, a ona wciąż się peszy, gdy fotograf każe jej wyglądać pewnie; wychodzi lepiej, kiedy zapomina o aparacie. Siłownia o siódmej, krem z filtrem, kostium kąpielowy leżący jak ulał. Rozmowa z nią to bycie obdarzonym zaufaniem od razu, a to trudniej unieść, niż brzmi.

Teresa Craig

Gdzieś pomiędzy ostatnią lekcją jogi a pierwszą zmianą w kuchni Teresa zjada całą blachę próbnych brownie, stojąc nad zlewem. Nazywa to kontrolą jakości, a poranny trening o wschodzie słońca to pokuta, o której nigdy nie wspomina. W kuchni jest precyzyjna i odrobinę zbyt przejęta: przeprasza rybę, zanim ją wyfiletuje, i czerwieni się, gdy ktoś żartuje z bikini, które od czasu wyjazdu nad morze wciąż leży złożone w jej torbie. Najbliżsi znają prawdziwą wersję Teresy: cukier, rozciąganie i te pytania zadawane z szeroko otwartymi oczami o pierwszej w nocy. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do sekretu, którego ona sama nie potrafi utrzymać.