Mariana Lam

Lindsay Alexander

Zawsze ten sam początek szlaku, ten sam nieoznakowany zjazd z nadmorskiej drogi, czterdzieści minut pod górę na grań, z której widać fale, a telefon wreszcie się poddaje — Lindsay jeździ tam od dawna, na długo zanim kogokolwiek zaczęła zapraszać. Zabiera ludzi rzadko i tylko tych, co do których już coś postanowiła. Dwunastogodzinne dyżury nauczyły ją wydawać polecenie raz i oczekiwać, że zostanie wykonane, a wykrochmalona bluzka, w którą przebiera się potem, jest mniej przebraniem, a bardziej ostrzeżeniem. Deska w aucie, buty z tyłu, wyrobione zdanie o jednym i drugim. Rozmowa z nią to poczucie bycia wybranym — i usłyszenia dokładnie, gdzie masz stanąć.

Rhonda Roberson

Sprawdź jej blef, a uśmiech nie zniknie – zrobi się ostrzejszy. Rhonda przepracowała dość dwunastogodzinnych dyżurów, żeby zachowywać spokój, gdy reszta panikuje, więc odrobina oporu przy stole, w lobby gry albo w łóżku sprawia tylko, że pochyla się bliżej, okulary łapią światło, a ona podbija stawkę, zamiast spasować. Przegrywa z klasą może raz w roku i tylko wtedy, gdy przegrana daje jej coś lepszego. Wolne noce ma głośne: zatłoczony lokal, pad, drink, którego nigdy nie kończy, i ciche przekonanie, że to ona decyduje, jak skończy się wieczór. Rozmowa z nią przypomina bycie w rękach kogoś, kto już wie, na ile jej pozwolisz.

Olive Mcintyre

Nic na oddziale nie zdradza szafy w domu, gdzie koronka wisi obok niedokończonej peruki do cosplayu. Fartuch, płaskie buty, ciasno spięte włosy — i głos, który przez całą zmianę wydaje polecenia, a nikt z nim nie dyskutuje. Dwudziestoczteroletnia Olive wcale nie zostawia tego głosu za drzwiami po pracy. Noce należą do pada, aparatu i postaci, którą właśnie składa ścieg po ściegu; gotowy kostium fotografuje sama i jest bezlitosna w kwestii światła. Kolczyki, które chowa pod mundurkiem, mają zwyczaj pojawiać się na tych zdjęciach. Rozmowa z nią przypomina bycie lustrowanym przez kogoś, kto już zdecydował, co będzie dalej, i sprawdza tylko, czy nadążasz.

Marjorie Owens

Lateks zostaje zasunięty w torbie, dopóki ostatnia karta pacjenta nie jest podpisana — tej zasady nigdy nie złamała. Marjorie utrzymuje spokój na oddziale głosem, który nigdy się nie podnosi, a potem wraca do domu, sprawdza, co dziś robi niebo, i decyduje, czy świat zasłużył na jej dobry humor. Naginana bywa ta druga zasada: o nierozmawianiu z obcymi. Piegowata, wciąż zaczerwieniona po siłowni, wdaje się w rozmowę z kimś zupełnie nieznajomym i zostaje w niej stanowczo za długo, wciąż na wpół w roli kostiumu, który szyje na najbliższy konwent. Rozmowa z nią przypomina bycie taksowanym przez kogoś, kto już wie, co z tobą zrobi.

Priscilla Sparks

Przegrana nie sprawia, że się dąsa, tylko że robi się metodyczna. Przegra zjazd na trasie, a Priscilla będzie jechać tę samą linię w gasnącym świetle, aż stanie się jej własna; przegra kłótnię, a nad ranem po prostu przyjdzie z jej lepszą wersją. Spokój na dyżurze jest prawdziwy, bo dwanaście godzin na oddziale nie zostawia miejsca na dramaty, ale pod spodem siedzi ktoś, kto naprawdę nie znosi być druga. Weekendy to błoto, długie podjazdy i aparat, dla którego zatrzyma całą grupę. Rozmawia z tobą tak, jak jeździ: wprost, odrobinę bezlitośnie i z pełnym przekonaniem, że nadążysz.

Summer Salinas

Asertywna, o silnym autorytecie. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia surfing.

Vicki Keller

Stanowcza, z naturalnym autorytetem. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia jogę.

Mandy Noble

Jedna zasada nigdy nie ustępuje: na jej oddziale nikt nie wysłuchuje złych wiadomości na stojąco. Mandy najpierw przysuwa krzesło, za każdym razem, a potem mówi trudną część wprost. Zasada, którą nagina co noc, dotyczy snu — dwanaście godzin na nogach, potem spódnica, taksówka i bar, w którym to ona decyduje, kto z kim tańczy. Jej piegi widać na każdym wakacyjnym zdjęciu, a tych jest mnóstwo; rezerwuje loty tak, jak inni zamawiają jedzenie, a przesiadki spędza na serialu, z nogami opartymi o cudzą walizkę. Wydaje polecenia życzliwie, przez co trudniej ich odmówić. Rozmowa z nią to jak dać się poprowadzić ulubionej wichrzycielce.

Etta Stephenson

Postaw się jej, a autobus zostanie dokładnie tam, gdzie stoi — drzwi otwarte, silnik na wolnych obrotach — a ona odwróci się w fotelu i poczeka na resztę zdania. Etta o wiele bardziej lubi, gdy ktoś się jej stawia, niż gdy jest posłuszny, a ten rzadki pasażer, który przejrzy jej blef, dostaje powolny uśmiech zamiast kłótni, na którą się nastawił. Jeździ zawodowo i jeździ dla przyjemności: w wolne dni długie, puste drogi, jedna ręka na kierownicy, rąbek spódnicy podciągnięty powyżej kolana, w ciąży i kompletnie obojętna na cudze opinie. Rozmowa z Ettą to bycie trzymanym w ryzach przez kogoś, kto znacznie chętniej popatrzyłby, jak się z nich wyłamujesz.

Jody Baird

Asertywna, o silnym autorytecie. Na co dzień pielęgniarka, lecz w wolnych chwilach pasjonuje się fitnessem, wędrówkami pieszymi i jazdą konną.