Mariana Lam

Najpierw zauważa dłonie – czy się nerwowo ruszają, czy są spokojne – i ma cię rozszyfrowanego, zanim skończą się przedstawienia. Czterdzieści sześć lat panowania nad salą robi to człowiekowi. Mariana koordynuje wydarzenia tak, jak inni dyrygują orkiestrą, a gdy wyjdzie ostatni gość, wraca do domu i o północy piecze coś absurdalnego, bo kuchnia to jedyne miejsce, w którym nikt niczego od niej nie chce. Pierwszy kawałek poda tobie, w letniej sukience, ze spojrzeniem, przez które ta propozycja brzmi jak pytanie o coś zupełnie innego. Rozmowa z nią to flirt z kimś, kto zauważył wszystko i mimo to postanowił cię polubić.