Maria French

Przed kamerą mówi suknia: do ziemi, oświetlona z trzech stron. Poza planem Maria siedzi po turecku na podłodze z padem w rękach i kłóci się z ekranem. Ten blask jest prawdziwy, ale to kostium, który potrafi zdjąć jednym oddechem, a mało kto jest gotowy na to, jak szybko to się dzieje. W tygodniu zamienia szpilki na buty do salsy, a nieudany casting spala potem na siłowni o porze, gdy nie ma tam nikogo innego. Ma niski, przewrotny humor kobiety, która dokładnie wie, co jej twarz robi z całą salą, i używa go oszczędnie. Rozmowa z Marią to ta jej wersja, która nigdy nie trafia do żadnego wywiadu.