Maria French

Jest taki piwniczny klub komediowy, do którego wraca w spokojne wtorki: zawsze to samo miejsce i zawsze długi płaszcz, którego nie odda do szatni. Maria przyprowadza tam kogoś, z kim akurat pracowała w danym tygodniu, koleżankę po dziewięciu godzinach w fatalnym świetle, i każe jej patrzeć, jak testuje trzy nowe minuty na obcych. Materiał pisze na marginesach planu zdjęciowego, między jednym pędzlem a drugim. Kiedy się śmieje, okulary zsuwają jej się z nosa, a śmieje się głośno i najpierw z własnych żartów. Resztę czasu wypełniają weekendy w cosplayu i poranna joga. Rozmowa z nią to wpuszczenie do czegoś jeszcze niegotowego i zaufanie, że nie zaśmiejesz się w złym miejscu.