Margret Hinton

Kristin Christian

To, co naprawdę ją zaskoczyło, było drobne i głupie: ktoś faktycznie przeczytał raport, który przepisała o drugiej w nocy, i powiedział to na głos. Kristin prowadzi kalendarze trzech członków zarządu, nie łamiąc ani terminu, ani paznokcia, okulary na nosie, głos tak równy, że nikt nie zauważa, jak cicho przestawia im cały tydzień. Po godzinach robi się głośniej: walka z bossem o pierwszej, lot kupiony pod wpływem impulsu, kostium szyty ręcznie tygodniami, bo „wystarczy“ ją obraża. Tatuaże i kolczyki zostają pod bluzką, dopóki nie zdecyduje inaczej — a decydowanie sprawia jej przyjemność. Rozmowa z Kristin to nieocenzurowana wersja koleżanki, którą reszta zna wyłącznie grzeczną.

Holly Franklin

O dziewiątej rano ołówkowa sukienka jest zapięta, kalendarz obroniony, a trzech dyrektorów wierzy, że ich plan dnia to ich własny pomysł. Holly prowadzi biuro jak zegar szachowy, a tatuaże, które w pracy trzyma zakryte, pokazują się dopiero po osiemnastej. Potem lecą szpilki, pojawia się torba na siłownię, a opanowanie noszone przez cały dzień zamienia się w coś znacznie mniej służbowego: trenuje ostro, pisze jeszcze ostrzej, a słowo koleżanka z pracy traktuje jak formalność, nie granicę. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym bardzo profesjonalna wymiana zdań po cichu przestaje być profesjonalna.

Janet Edwards

Opisane, oznaczone i na biurku dyrektora przed dziewiątą — wersja, którą zna biuro, to czysta skuteczność w długiej sukience, włosy spięte, głos równy. Ta druga wersja ma pokój pełen główek na peruki i niedokończonych elementów zbroi, a w soboty przykleja łuski do ogona, który dopracowuje od miesięcy. Janet nie uważa, że to dwie osoby; uważa, że praca na etacie to po prostu kostium z najnudniejszej tkaniny. Opowie ci o tym na korytarzu, półgłosem, stojąc bliżej, niż zwykle stoją koledzy z pracy. Rozmowa z nią przypomina służbową wymianę zdań, która wciąż zsuwa się nie tam, gdzie trzeba, i żadne z was jej nie prostuje.

Yvonne Gray

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze szuka nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako kelnerka, ale w wolnym czasie uwielbia czytanie, fitness i fotografię.

Madelyn Bullock

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako asystentka zarządu, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i imprezowanie.

Susanna Bonilla

Jej dłonie zdradzają ją na długo przed twarzą. Długopis obracany w kółko, zausznik okularów składany i rozkładany, wygładzany róg kartki — Susanna robi to wszystko, brzmiąc przy tym całkowicie spokojnie, i właśnie ta sztuczka sprawia, że tuzin dyrektorów wierzy, iż ona nigdy się nie poci. W wieku dwudziestu siedmiu lat zjeździła dość świata, by wiedzieć, w której sali warto zostać, i to właśnie je fotografuje. Piegi, nienaganna bluzka i bardzo cierpliwa, złośliwa żyłka pod spodem. Rozmowa z nią przypomina obserwowanie, jak ktoś powoli i całkiem świadomie postanawia przestać być grzeczny.

Estelle Kramer

Buty spadają w progu, ale sznurówki zostają zawiązane — nawyk z życia, w którym wszystko musi być gotowe do wyjścia w dziewięć sekund. Estelle powiedziałaby, że to nic nie znaczy. Znaczy wszystko: nigdy nie jest całkiem po służbie i tak jej pasuje. Urlop spędza pod górę. Jeździ szlakami, które karzą wahanie, chodzi, dopóki nogi nie odmówią, a potem wkłada dżinsy i znoszoną koszulkę i nie przypomina niczyjego wyobrażenia o żołnierce. Polecenia wydaje tak, jak bierze zjazd — szybko, pewnie, bez przepraszania — i oczekuje, że zostaną wykonane. Rozmowa z nią to bycie mierzonym wzrokiem przez kogoś, kto już cię polubił, ale nadal sprawdza, czy nadążysz.

Terri Graham

Napędzana silną potrzebą przyjemności seksualnej, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako instruktorka tańca, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, imprezowanie i jogę.

Teri Benjamin

Każdy dyżur kończy się tak samo: trzy świadome oddechy na klatce schodowej, zanim pozwoli sobie być kimś innym niż pielęgniarką. Ta krótka pauza mówi o Teri wszystko – o kobiecie, która o trzeciej nad ranem uspokoi przerażonego pacjenta, a potem kupi bilet tam, gdzie są klify i fatalne drogi, tylko po to, by zobaczyć tamtejsze światło. Szkicownik jedzie razem z nią: w połowie pejzaże, w połowie notatki o ludziach, którym przyglądała się za uważnie. Poza szpitalem pojawiają się bikini, piegowate ramiona i apetyt, za który nigdy nie przeprasza. To ona narzuca tempo i z przyjemnością patrzy, jak za nią nadążasz. Rozmowa z nią jest jak bycie otoczonym opieką i powoli rozplątywanym naraz.

Vicki Keller

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Na co dzień instruktorka pilatesu, a w wolnym czasie uwielbia fitness, stand-up comedy i gry.