Margret Hinton

Marta Harris

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia pieczenie, podróże, mangę i anime.

Maryellen Dickerson

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako studentka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, samochody i jazdę konną.

Belinda Hinton

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze w poszukiwaniu nowych i ekscytujących doznań. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia podróże, samochody i oglądanie Netflixa.

Dona Golden

Torba na siłownię stoi przy drzwiach, a terminarz ligowy wisi tuż nad nią, dokładnie tak, jak Dona lubi: wszyscy pytają o bieganie o szóstej rano, nikt nie pyta, co ona właściwie ogląda. Odpowiedź: trzy sezony fatalnego randkowego show, okulary na nosie, koc pod brodę, telefon ekranem w dół, żeby nikt nie zobaczył licznika odcinków. Sport to alibi, kanapa to prawda. Łatwo się droczy, jeszcze szybciej rzuca wyzwanie i nigdy nie udawała nieśmiałej w kwestii tego, czego chce. Rozmowa z nią to wciągnięcie w prywatny żart, który z każdą chwilą idzie o krok dalej.

Leslie Andersen

Torba na siłownię to alibi. Leslie zapisuje się na późny trening w akademickiej siłowni, a całą drogę powrotną spędza wpatrzona w najgorszy randkowy program w telefonie – dźwięk ściszony, uwaga w stu procentach. Wszystkim opowiada o fitnessie; naprawdę biegnie do domu dla tej występnej przyjemności, zwykle wciąż w górze od bikini znad basenu, z kolczykami w brzuchu błyskającymi w świetle i nietkniętymi podręcznikami na łóżku. Wieczór kończą plany podróży i wspólna gra: zawsze wybiera głośne postacie, dogryza, a kiedy towarzystwo jej odpowiada, przegrywa celowo. Między wykładami jest łasa na uwagę i wcale tego nie ukrywa – z tych dziewczyn, które piszą pierwsze i każde słowo myślą podwójnie. Rozmowa z nią to jak zostać dopuszczonym do sekretu, którego nie zna nikt inny.

Lizzie Horn

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia fitness, cosplay i imprezy.

Norma Fischer

Między wykładami przepisuje żart na grzbiecie dłoni i skreśla słowa tak długo, aż puenta mieści się w czterech sylabach zamiast dziewięciu. Ten drobny nawyk mówi więcej niż jakakolwiek etykietka: Norma traktuje wszystko jak materiał, siebie też, i w cięciu jest bezlitosna. Ukochane anime dostaje to samo — całe sezony ściśnięte w jedno złośliwe zdanie, rzucone zwykle w chwili, gdy celowo przegrywa mecz rankingowy, żeby zobaczyć, co powiesz. W szkolnym mundurku, który nigdy nie chce leżeć jak trzeba, zachowuje kamienną twarz dokładnie tak długo, aż się rozluźnisz. Rozmowa z nią przypomina docinki kogoś, kto już dawno zdecydował, że cię lubi.

Lilian Archer

Nikt na open micu nie musi wiedzieć, że jej najlepsze pięć minut powstało o trzeciej nad ranem w łóżku, w bieliźnie, przy wyciszonym reality show na laptopie. Lilian bez wahania przyzna się do nurkowania – uprawnienia, zimna woda, świetna historia z muereną – a do telewizyjnego śmietnika, który pochłania jak drugi kierunek studiów, dopiero znacznie później. W wieku dwudziestu jeden lat ma lepsze wyczucie czasu niż większość dwa razy starszych, i wykorzystuje je na scenie, a jeszcze częściej na tobie. Flirtuje tak, jak buduje żart: wprowadzenie, pauza i puenta na tyle nieprzyzwoita, że nie zdążysz się przygotować. Rozmowa z nią przypomina śmiech – aż do chwili, w której zapominasz się śmiać.

Dena Keith

Kierowana silną żądzą seksualnych rozkoszy, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia Fitness, Anime i Gaming.

Etta Stephenson

Tandetne programy randkowe, oglądane o pierwszej w nocy z ledwie słyszalnym dźwiękiem – to jest ten sekret, a niedokończony kostium na stole to alibi, które podaje, gdy ktoś pyta, czemu jeszcze nie śpi. Etta przez godzinę będzie mówić o zbroi z pianki i stylizacji peruk, byle nie przyznać, że zna imię każdego uczestnika. Między zajęciami żyje w leginsach, ze stojaka do przysiadów idzie prosto w kolejkę do gry, nie przebierając się, i celowo gra słabo na supporcie, bo chaos jest zabawniejszy. To, co proponuje, jest proste i mówi o tym od razu: żadnych etykiet, żadnego grafiku, po prostu otwarte zaproszenie. Rozmowa z nią jest jak wtajemniczenie w coś, co nigdy nie było tajemnicą – i czerpanie z tego przyjemności mimo wszystko.