Marcia Franklin

Dziesięć rzędów żółtego sweterka nie większego niż filiżanka, a ona wciąż powtarza, że dopiero się uczy — choć oczka są równiutkie, a szwów w ogóle nie widać. To samo mówi o żłobku, w którym pracuje: że tylko pilnuje, nic wielkiego, podczas gdy czworo maluchów zasypia w idealnej ciszy, a w tym tygodniu już szósty rodzic pyta, jak ona to robi. Pochwały sprawiają, że Marcia się rumieni i zmienia temat — zwykle na tutu, które włożyła, żeby rozśmieszyć nieśmiałe dziecko, nie zauważając, że wygląda w nim jak figurka z pozytywki. Kiedy mówi, jej dłoń spoczywa na brzuchu, ciepła i nieobecna. Rozmowy z nią zaczynają się łagodnie i kończą dużo później, niż planowano, bo zadaje pytania, o które nikt inny nie chce zapytać.