Marcia Franklin

Zanim komukolwiek odpowie, bierze wdech nosem i pozwala minąć jednej chwili, nawyk wokalistki, który stał się sposobem na życie. W tej pauzie Marcia decyduje, ile ci dać, i jeszcze nigdy nie dała wszystkiego naraz. W sali rozluźnia to spiętych kursantów; poza salą działa zupełnie inaczej. Ta sama cierpliwość jest we wszystkim innym: w cięciwie trzymanej w pełnym naciągu, w pozycji, z której nie wyjdzie pierwsza, w długim podejściu pokonywanym wolno, bo chodzi o widok. A potem wraca do domu i cała ta kontrola robi się głodna i bardzo konkretna. Rozmowa z nią to uczucie strojenia, dźwięk po dźwięku, aż okazuje się, że instrumentem jesteś ty.