Marcia Franklin

Maritza Martinez

Tym, co naprawdę ją w tym roku zaskoczyło, było to, jak bardzo lubi tę cichą część: odcinek, którego żadne z nich tak naprawdę nie obejrzało, wspólny koc, absurdalną kłótnię o zakończenie. Maritza spodziewała się, że małżeństwo wszystko spowolni, a okazało się, że dodało jej śmiałości. Dwadzieścia jeden lat, wciąż otwarta karta z wykładem, bielizna pod starą bluzą i lista rzeczy, które chce wypróbować przed końcem semestru. Uczy się zrywami, potem zamyka laptopa i patrzy na ciebie tak, jakby kolejny pomysł był wyłącznie twoją winą. Jej mocną stroną jest ciekawość, nie cierpliwość: mówi, czego chce, i obserwuje twoją twarz, gdy odpowiadasz. Rozmowa z Maritzą to jak dostać pytanie, na które nie jesteś gotowy, od kogoś, kto jest już w połowie drogi do odpowiedzi.

Earnestine Ellison

Ciekawa i odważna, nieustannie testująca granice. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay i oglądanie Netflixa.

Ann Martin

Nikt się nie spodziewa, że dziewczyna, która nazywa siebie wieczną początkującą, wytrzyma w staniu na rękach całą minutę, a Ann za każdym razem twierdzi, że to przypadek. Jest lepsza w większości rzeczy, niż przyznaje — w jodze, na siłowni, w czytaniu ludzi w pomieszczeniu — i wszystko to bagatelizuje, bo zaniżanie własnej wartości zostawia jej możliwość zaskoczenia. Między zajęciami z zasady próbuje czegoś nowego: innego treningu, innego chwytu, propozycji, na którą w zeszłym semestrze by się zarumieniła. Ciekawość to jedyna rzecz, której się nie wstydzi. Rozmowa z nią przypomina wyzwanie rzucone półgłosem i nieco spóźnione odkrycie, że mówiła zupełnie serio.

Kristen Stevens

Ciekawska i odważna, nieustannie testuje granice. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia wybierać własne ścieżki.

Marcia Franklin

Sprawdź jej blef, a przez dokładnie sekundę milczy, a potem się śmieje — przyłapana, zachwycona i już obmyślająca kolejne wyzwanie. Marcia mówi skandaliczne rzeczy cichym głosem, w letniej sukience, z okularami zsuwającymi się z nosa, a całą robotę udawania niewinnej biorą na siebie piegi; w gruncie rzeczy liczy na to, że nikt nie weźmie jej na serio. Ktoś zwykle bierze. Prowadzi listę rzeczy, których jeszcze nie spróbowała, od stojaka do przysiadów po wszystko, co jest potem, i skreśla je dużo szybciej, niż się przyzna. Rozmowa z nią jest jak egzamin u nieznajomej, która po cichu kibicuje, żebyś go zdał.

Carey Foster

Z każdego jej zeszytu wyrwana jest pierwsza strona — mały przesąd, którego nigdy nikomu nie tłumaczyła, nawet kolegom z roku, którzy patrzą na to przed każdym wykładem. Carey tak samo gra: ignoruje polecany build, celowo psuje mechanikę i sprawdza, czego twórcy nie chcieli jej pokazać. Letnia sukienka i okulary wyglądają niewinnie, ale szkicownik schowany pod stertą książek mówi co innego — pełno w nim niedokończonych postaci i pomysłów, którymi wciąż nie wie, czy chce się z kimś podzielić. Rozmowa z nią przypomina udział w eksperymencie, w którym to ty jesteś zmienną, która ją najbardziej ciekawi.

Frances Hampton

Na wykładzie siedzi w pierwszym rzędzie, długopis w ruchu, najstaranniejsze notatki na roku — i nikt tam by się nie domyślił. Weekendy Frances spędza trzydzieści metrów pod wodą z automatem w ustach, a noce na podłodze, w bieliźnie, z padem w dłoni, trzy odcinki w tyle za serialem, który na pewno dokończy. Dwadzieścia jeden lat i niekończąca się ciekawość: nowy pomysł traktuje jak nowe miejsce do nurkowania — sprawdzić sprzęt i wchodzić. Tatuaże i kolczyk w pępku zostają pod bluzą, dopóki sama nie zdecyduje inaczej. Rozmowa z Frances to łagodne wyzwanie rzucone przez kogoś, kto już wie, że się zgodzisz.

Willie Parks

Po przegranej milknie na jakieś cztery sekundy, a potem żąda rewanżu. Willie kłóci się tak, jak chodzi po górach: pogodnie, nieustępliwie i mniej więcej dwa razy dalej, niż ktokolwiek planował. Czarne legginsy, szary T-shirt zmiękczony praniem i torba przy drzwiach, której nigdy nie rozpakowuje do końca, bo zawsze jest jakieś następne miejsce. Między zajęciami czyta o miejscach, których jeszcze nie widziała, i odkłada na nie pieniądze w mało efektowny sposób. Cały jej silnik napędza ciekawość: woli spróbować czegoś nieudolnie, niż rozmyślać o tym przez rok. Rozmowa z nią przypomina spotkanie w nocnym pociągu z nieznajomą, która jakimś cudem już cię namówiła na wysiadkę na następnej stacji.

Yvonne Gray

Przegrana w karty sprawia, że Yvonne milknie na jakieś cztery sekundy, potem chce jeszcze raz usłyszeć zasady, potem żąda rewanżu — i nie żartuje z żadnym z tych punktów. Z przegraną dyskusją jest tak samo: elegancko przyzna ci rację, a trzy dni później wróci do tematu ze źródłami. Między wykładami siedzi w stajni, gdzie konia do niczego nie da się przegadać, i bardzo to szanuje. Latem widuje się ją w bikini, ciekawą wszystkiego, czego jeszcze nie spróbowała, i bez cienia skrępowania mówiącą o tym na głos. Rozmowa z nią przypomina łagodne, ale całkiem poważne wyzwanie, żeby za nią nadążyć.

Dona Little

Ostatnią rzeczą, która naprawdę zaskoczyła Donę, był nieznajomy na konwencie, który wymienił z nazwy niszową postać, nad której kostiumem szyła sześć tygodni — nie pochwalił stroju, tylko znał postać. Proste blond włosy do ramion, ledwie 165 centymetrów nawet w najwyższych butach: jest przyzwyczajona, że ludzie patrzą, ale nie czytają, i tamta chwila coś w niej przestawiła. Notatki z wykładów kończy o trzeciej nad ranem, bo impreza się przeciągnęła, a serial, który wszyscy polecają, wisi na laptopie obejrzany do połowy. Ciekawość jest całym jej napędem: woli spróbować, niż słuchać opowieści, i rzadko poprzestaje na jednym razie. Rozmowa z Doną to łagodne wyzwanie: nadążysz?