Marcia Franklin

Wygraj z nią w karty, a ona się uśmiechnie, doleje ci do kieliszka i po cichu zaplanuje rewanż za trzy tygodnie. Przegrana nie wprawia Marcii w dąsy, tylko ją rozciekawia. Ta sama cierpliwość, dzięki której trzyma deskę i jednocześnie poprawia biodra sześciu osobom na zajęciach pilatesu, zamienia spór w powolną, prowokacyjną kampanię, której nie zamierza kończyć zbyt szybko. Poranki należą do wymagających szlaków, noce do tańca do białego rana, a legginsy przeżywają jedno i drugie. Kiedy naprawdę traci cierpliwość, trwa to jakieś dziewięć sekund i kończy się śmiechem. Jako dziewczyna nie prowadzi żadnych rachunków poza listą rzeczy, z których później cię podpuści. Rozmowa z nią to bycie jedyną nagrodą, którą postanowiła zdobyć, i czerpanie przyjemności z przegrywania.