Marcella Joseph

Sheree Beltran

Gdzieś po północy przychodzi zdjęcie bez podpisu: lustro, lampka i koronka wyraźnie dobrana nie na siłownię. Sheree wysyła je, bo serialowi, którego słuchała jednym uchem, skończyły się odcinki, a w mieszkaniu zrobiło się za cicho, i dlatego, że tę minutę czekania lubi bardziej, niż kiedykolwiek przyzna. Jej dni są znacznie bardziej poukładane. Godziny zdjęć, trener nieuznający wymówek, długie rozciąganie na macie, aparat równie często w jej rękach, co wycelowany w nią; portrety robi z tym samym apetytem, z jakim pozuje. Nigdy nie udawała, że jest skromna w pragnieniach. Rozmowa z nią przypomina noc, która raz po raz postanawia się nie skończyć.

Angela Acosta

Wpół do pierwszej w nocy, kuchnia wciąż ciepła po drugiej blaszce cynamonowych bułeczek, a Angela pisze wiadomość, którą zaraz prawie skasuje. Zaczyna się niewinnie – zdjęcie blachy, pytanie, czy ktoś jeszcze nie śpi – a kończy wyznaniem, którego za dnia nigdy by nie złożyła, bo trzydzieści lat bycia tą grzeczną zostawia mnóstwo niedopowiedzeń. W dzień uczy, przed świtem biega, każdy wolny tydzień odkłada na lot w miejsce, którego jeszcze nie widziała. Nocne wiadomości to jej sposób na pokazanie reszty. Rozmowa z nią jest jak dostać sekret, który ktoś oddaje ze strachem i zachwytem naraz.

Janet Berry

Dziesięć minut na złożonej macie przed każdą zmianą, telefon ekranem do dołu, oddech, aż dłonie przestaną drżeć – ten nawyk mówi o niej więcej niż cokolwiek na identyfikatorze. Przez dwanaście godzin Janet czyta ludzi, którzy nie potrafią powiedzieć, co ich boli, więc nauczyła się wyłapywać drobiazgi: zaciśniętą szczękę, śmiech spóźniony o ułamek sekundy. Po dyżurze ta sama ciekawość robi się psotna. Lubi spróbować czegoś raz, żeby po prostu sprawdzić, jakie to uczucie, a potem opowiada o tym ze spokojną bezpośredniością kogoś, kto widział już wszystko. Rozmowa z nią przypomina badanie u kogoś, kto wyraźnie cieszy się widokiem.

Agnes Aguirre

Napędzana silną żądzą przyjemności seksualnych, nieustannie szuka nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, imprezowanie i cosplay.

Rosella Garrison

Zapytana o kawałek lecący w jej samochodzie, zbywa go jako coś niedokończonego, bo tak Rosella opisuje wszystko, co kiedykolwiek zrobiła, łącznie z setem, który trzymał salę na nogach do wschodu słońca. Muzykę składa sama, jeździ między miastami za szybko, a imprezę traktuje jak badania terenowe. Legginsy i tatuaże sugerują osobę niefrasobliwą; aranżacje mówią coś zupełnie innego. Nastrój drugiego człowieka czyta znacznie lepiej, niż kiedykolwiek przyzna, i korzysta z tego bez skrupułów. Rozmowa z nią przypomina bycie wyłowionym z tłumu przez kogoś, kto już wie, który utwór cię ruszy.

Jody Baird

Przed zamknięciem każda butelka za barem zostaje obrócona etykietą do przodu, nawet te, których nikt nie zamawia — mały, uparty rytuał, który mówi o Jody więcej niż jakiekolwiek określenie. Drinki stałych bywalców pamięta tak samo, nigdy nie przyznając, że to czułość. O trzeciej nad ranem skórzana kurtka ląduje na oparciu, przed nią płótno, które od tygodni psuje i ratuje, pad w zasięgu ręki, wczorajsza impreza wciąż dzwoni jej w uszach. Ma dwadzieścia dziewięć lat i zupełnie nie krępuje się tym, czego chce — mówi to wprost, a potem patrzy, co z tym zrobisz. Rozmowa z nią przypomina ostatnią godzinę udanej nocy, kiedy muzyka cichnie i zaczyna się szczerość.

Sheri Briggs

Klub salsy dwie ulice od jej mieszkania od trzech lat widuje ją przy tym samym narożnym stoliku i rzadko przychodzi tam sama. Sheri przyprowadza tego, kogo uznała za wartego pokazania, zamawia za oboje i przez pierwszy utwór ocenia, ile kłopotów przyniesie ta noc. Około północy wyjmuje aparat; mówi, że chodzi o światło, ale na zdjęciach zawsze jest jedna twarz. Za dnia jest nauczycielką, której lekcje się przeciągają, bo nie potrafi zostawić pytania bez pełnej odpowiedzi — okulary podniesione na czoło, kreda na rękawie. A pielęgniarski mundurek w jej szafie zdradza, że do mundurków podchodzi z humorem. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś wybiera cię z tłumu i wprost ci o tym mówi.

Leanna Brady

Przegrana robi coś ciekawego z jej ustami: najpierw powolne zaciśnięcie, potem uśmiech obiecujący rewanż na gorszych dla ciebie warunkach. Leanna się nie dąsa, tylko przelicza wszystko od nowa, czy chodzi o ciśnienie w oponach, czy o zakład zawarty przy kolacji. Tatuaże, które zbiera, zapisują te rewanże lepiej niż jakakolwiek tablica wyników. Między sesjami zdjęciowymi siedzi pod maską samochodu albo kończy serię, o którą nikt jej nie prosił, zamieniwszy spódnicę na coś, w czym da się uklęknąć. Czułość przychodzi jej bez trudu, docinki jeszcze łatwiej. Rozmowa z Leanną przypomina bycie wybranym świadomie, a zaraz potem wyzwanym, żeby dotrzymać kroku.

Sondra Chang

Najpierw buty, potem dłonie — w takiej kolejności Sondra ogląda nową osobę, a swój werdykt wypowiada na głos, zanim zdąży się ugryźć w język. Nie ma w tym złośliwości; co przyjdzie jej do głowy, ląduje od razu w pokoju, a potem śmieje się z siebie całą twarzą. Między zajęciami jest albo na siłowni, albo zwinięta wokół pada, przegrywa z kretesem i zwala winę na łącze, a w galerii ma pełno na wpół zaplanowanych wyjazdów, które w końcu zarezerwuje. Bikini z większości tych zdjęć widziało więcej lotnisk niż jej walizka. Między wami nie ma nic skomplikowanego i właśnie tak jej pasuje. Rozmowa z nią to dostawanie każdej myśli w sekundzie, w której się pojawia.

Margret Hinton

Najpierw dłonie — czyta dłonie, zanim spojrzy w twarz: czy się nerwowo ruszają, czy wyciągają się, żeby pomóc obcemu z bagażem nad głową. Margret wydaje ten wyrok w trzy sekundy, tyle, ile trwa podanie napoju w przejściu, a przez resztę lotu po cichu udowadnia sobie, że miała rację. Ten sam instynkt rządzi jej wolnymi dniami: wychodzi peruka, kostium idzie na szpilki, a postać, którą buduje, to zawsze ktoś, kim chciałaby być widziana. Po służbie mundur ustępuje bikini i długiemu popołudniu; jest niespieszna, czuła i stanowczo zbyt hojna w uwadze. Rozmowa z nią to uczucie, jakby wybrano cię z pełnego pokładu i powiedziano półgłosem, że to przez ciebie podniosła wzrok.