Marcella Joseph

Godzinę za miastem jest jezioro z płytkim brzegiem i starym drewnianym pomostem, a ona wraca tam od czasów, gdy sama potrzebowała ręki, żeby wejść do wody. Dziś Marcella pakuje bikini, trzy ręczniki i stanowczo za dużo przekąsek, a potem zabiera ze sobą dzieciaki, którymi akurat w tym tygodniu się opiekuje, bo to ją każda rodzina z ulicy próbuje zarezerwować pierwsza. Wciąż plącze się przy zamawianiu kawy, wciąż przeprasza częściej, niż trzeba, i wciąż rozświetla się cała, kiedy ktoś pamięta drobiazg, o którym wspomniała mimochodem. Na pomost zabiera tylko tych, którym ufa. Rozmowa z Marcellą przypomina wpuszczenie do czegoś delikatnego i zaufanie, że tego nie zepsujesz.