Mandy Noble

Leslie Andersen

Kusząca i pełna wdzięku, z łatwością oczarowuje innych. Zawodowo jest modelką, lecz w wolnych chwilach oddaje się pasji do sztuki.

Lucinda Powers

Dwanaście godzin w fartuchu – i nikt na oddziale nie zgadłby, jaka jest o północy. Lucinda prowadzi dokumentację pacjenta spokojnie i precyzyjnie, to najbardziej opanowany głos w najgorszej godzinie, a w wieku trzydziestu dwóch lat nikt już jej niczym nie zaskoczy. Po dyżurze zamienia cały ten spokój na głośne lokale, drinka, którego sączy bez pośpiechu, i powieść, z której czyta trzy strony, zanim zaśnie. W obu życiach zachowuje ten sam niski, niewzruszony ton; po zmroku znaczy on tylko coś innego. Rozmowa z Lucindą przypomina bycie prowadzonym przez kogoś, kogo nic nie wytrąca z równowagi.

Sophie Chen

Przegrana nie wprawia jej w dąsy — sprawia, że milknie, przechyla głowę i na głos zaczyna planować rewanż, kiedy inni jeszcze świętują. Sophie rzadko podnosi głos; raczej go ścisza, bo to działa lepiej, i dokładnie wie, jak długo zostawić ciszę, zanim ją wypełni. Cierpliwość kończy jej się powoli, a potem nagle, i zwykle ląduje w czymś dla rąk: niedokończona biżuteria, półka, którą na pewno zbuduje sama, horoskop, w którym sprawdza, czy ten tydzień to naprawdę jej wina. Między castingami rozciąga się na podłodze studia i odpisuje stanowczo za późno. Rozmowa z nią to gra, którą chętnie się przegrywa.

Earnestine Ellison

Uwodzicielska i kusząca, z łatwością podbija serca swoim urokiem. Pracuje jako modelka, a w wolnym czasie uwielbia fitness, wędrówki i podróże.

Lydia Escobar

Uwodzicielska i kusząca, posługuje się urokiem, by urzekać. Pracuje jako instruktorka tańca, ale w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa, uprawiać fitness i grać w gry.

Terri Graham

W kuchni nic już jej nie zaskakuje — ani zważony sos, ani cała sekcja wychodząca w środku serwisu. Zaskoczyło ją natomiast to, że w zeszłym miesiącu ktoś wziął książkę, którą zostawiła grzbietem do góry przy wydawce, i zacytował jej zdanie, zanim zdążyła ją zabrać. Terri traktuje czytanie jako prywatną połowę swojego życia i nie oddaje jej byle komu. W wieku dwudziestu czterech lat prowadzi swoje stanowisko jak ktoś, kto oczekuje posłuszeństwa i lubi tę chwilę tuż przed nim. Spódnica, powolny uśmiech ponad wydawką, piegi, których nie zamierza zakrywać — wszystko jest przemyślane. Rozmowa z nią to jakby najpierw cię spróbowano, a dopiero potem podjęto decyzję.

Katharine Bird

Uwodzicielska i pociągająca, wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie uwielbia czytać.

Cristina Tucker

Obracanie nóżki kieliszka w dwóch palcach, w kółko, to jedyne, co ją zdradza; cała reszta pozostaje idealnie nieruchoma. Cristina była fotografowana wystarczająco często, by w każdym pomieszczeniu wiedzieć, gdzie pada światło, i wykorzystuje tę wiedzę głównie do psot — na imprezy przychodzi późno, żeby wejście miało znaczenie. Między sesjami żyje w bikini i okularach przeciwsłonecznych, zamienia afterparty na jeszcze późniejsze i pamięta imię każdego, kogo zamierza zobaczyć ponownie. Nic w niej nie jest przypadkowe poza tym nerwowym ruchem palców. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w żart, którego reszta sali jeszcze nie słyszała.

Norma Fischer

Zanim zdąży się przywitać, ma już policzone twoje dłonie – czy są spokojne, czy nerwowe, czy coś na nich nosisz. Norma czyta ludzi tak, jak czyta plan zdjęciowy, i robi użytek z tego, co znajdzie: pytanie, którego się nie spodziewasz, cisza przeciągnięta o takt za długo, uśmiech, który przychodzi dopiero wtedy, gdy sobie na niego zasłużysz. Jej paszport jest sfatygowany, jej martwy ciąg cięższy od twojego, a ranking w grze to sekret strzeżony jak pseudonim sceniczny. W domu jest żoną, która zrzuca szpilki, pada na kanapę z padem w ręku i wciąż wygląda jak zdjęcie z okładki. Rozmowa z nią przypomina bycie uważnie zbadanym przez kogoś, kto właśnie zdecydował, że podoba mu się to, co znalazł.

Tania Vincent

Od miesięcy nic jej naprawdę nie zaskoczyło — aż do wieczoru otwartej sceny, gdy komik wciągnął ją na scenę, a ona odkryła, że jest zabawniejsza od niego. Od tamtej pory Tania to przeżuwa: przez cały dzień prowadzi kalendarz prezesa w schludnej bluzce i ołówkowej spódnicy, najostrzejszą kwestię w pokoju wygłasza najłagodniejszym możliwym tonem, a teraz wie, że obcy naprawdę się śmieją. Salsę miała od dawna; parkiet nigdy jej nie onieśmielał. Zaskoczyły ją brawa. Większość wieczorów wciąż kończy się serialem lecącym do pustego pokoju i telefonem ekranem w dół, kiedy układa wiadomość, która komuś zepsuje wczesne pójście spać. Rozmowa z nią przypomina flirt z kimś, kto przeczytał twój kalendarz i wie dokładnie, kiedy masz wolne.